Recensie: Trust Me – Episode 1 (Pilot)

Het enige wat ik vraag is to Trust Me

Weinig mensen zullen zeggen dat zij hun droombaan hebben. Trust Me, voor de meesten van ons is werk een noodzakelijk kwaad. Iets wat we doen omdat de rekeningen nou eenmaal betaald moeten worden en omdat de kinderen moeten eten. We kunnen nou eenmaal niet altijd doen wat we leuk vinden. We kunnen echter altijd dromen. Wie weet wordt het ooit werkelijkheid. Want, als je droombaan binnen handbereik lag: zou je dan je hand uitsteken? Hoogstwaarschijnlijk wel. Maar wat als je daarvoor een strafbaar feit moet plegen… Zou je het dan nog steeds doen?

Op zoek naar een beter leven

Cath Hardacre (Jodie Whittaker) is een verpleegster in Sheffield. Zij constateert misstanden in het ziekenhuis waar zij werkt en besluit dit aan te geven bij het bestuur. Dat wordt haar niet in dank afgenomen. Wanneer ze naar buiten stapt, is ze geschorst en ligt haar carrière in duigen. Dat is eigenlijk het moment om je beste beentje voort te zetten om weer in de goede gratie van je werkgever te komen. Cath heeft echter andere plannen. Zij neemt de identiteit aan van haar beste vriendin en vertrekt met haar dochtertje naar Edinburgh. Niet veel later gaat zij door het leven als Ally Sutton én werkt ze als dokter in een lokaal ziekenhuis. Maar goed, laten we eerlijk zijn: dat kan nooit goed blijven gaan, toch… Hoor je de tijdbom tikken?

Nee? Dan is een gehoortest wellicht een goed idee. Dit is namelijk gedoemd te mislukken. Ik ben daarom tegelijkertijd nieuwsgierig en huiverig naar/voor de resterende drie afleveringen. Is het in deze tijd nog mogelijk om de identiteit van iemand te stelen? Vast wel. Sterker nog, als ik nu het wereldwijde web bezoek duiken er vast een aantal zaken op. Het is echter de vraag of je zo makkelijk de identiteit van een overgekwalificeerde arts kan overnemen. Dat zal het voor sommigen moeilijk maken om Trust Me een kans te geven. Voer namelijk de naam Ally Sutton in op Google en normaal gesproken duiken er foto’s en dergelijke op. Zeker wanneer wij rekening houden met haar CV die Cath in handen had en de lovende woorden van haar nieuwe leidinggevende.

Fake it till you make it

Dat houdt dus in dat Cath flink toneel zal moeten spelen. You’re playing a dangerous game, Cath. Meer kan ik er niet van maken. Dat roept de vraag op of schrijver en bedenker, Dan Sefton, niet beter de hoofdrolspeler de identiteit had kunnen laten overnemen van iemand in een soortgelijke functie. Daarom werkt een serie als Trust Me als er maar vier afleveringen zijn: het gegeven is namelijk onhoudbaar op de langere termijn. Wat je vaak ziet bij dit soort onderwerpen is dat de makers zich vervolgens in allerlei bochten wringen om het verhaal te vertellen. Het gevolg: onrealistische handelingen en beslissingen van personages. Het is duidelijk dat Cath te veel hooi op haar vork neemt. Ze doet dingen anders en haar collega’s merken, nu nog onbewust, al dingen op. Zo een specialistische functie kun je toch niet faken? Nou, lees dan maar even dit artikel.

Verhaaltechnisch ligt er in ieder geval flink wat benzine op de vloer. Als Trust Me zich meer gaat richten op het grijs gebied waar Cath zich nu in bevindt, hoeven we niet de brandweer te bellen. Want oké, ze heeft een dochter en dat brengt verantwoordelijkheden met zich mee. Geeft dat echter iemand het recht om te spelen met het leven van anderen? De relatie tussen arts en patiënt is niet zomaar een relatie. Deze mensen vertrouwen erop dat zij de beste zorg mogelijk ontvangen van een gekwalificeerde arts. Je moet dus heel koelbloedig zijn om te doen wat Cath doet. Elke fout kan namelijk fataal zijn én wie de benodigde kennis niet heeft zal sneller fouten maken. De relatie met haar dochter wil ik daarom ook meer zien. Cath brengt namelijk ook het leven in gevaar van een jong meisje dat al min of meer alleen is aangewezen op haar moeder.

Een tikkende tijdbom

Trust Me banner meneer kevie

Haalt je verleden je altijd weer in? Wel in dit soort series. Vooral wanneer Cath, in het begin van de aflevering, een journalist verteld dat zij informatie heeft over misstanden in het ziekenhuis waar zij dan werkt. De journalist zal een mogelijk sappig verhaal zeker niet laten schieten. De stukken zijn dus al op het bord geplaatst. Groot pluspunt is dat het belangrijkste stuk wordt gespeeld door Jodie Whittaker (Broadchurch en de volgende, en eerste vrouwelijke, Doctor Who). Whittaker is gewoon een erg goede actrice. Dat laat zij ook hier weer zien. Aan het acteerwerk zal het niet liggen. Het feit dat elke fout de ontmaskering van Cath kan betekenen, zorgt voor de nodige druk op de ketel. Je bent fout bezig, maar ik duim voor je, Cath. Ook al weten jij en ik allebei dat dit alleen maar slecht kan eindigen.

De trailer:

Geef een reactie