The Whispers – Pilot

Niet zo in mijn oor fluisteren, The Whispers

‘Dit gaat compleet ontsporen’. Dat is wat ik dacht na het zien van The Whispers waarin een vreemde entiteit door middel van kinderen dingen gedaan probeert te krijgen, Dat denk ik nu nog steeds, overigens. Wie namelijk bekend is met dit type serie, weet dat het in negen van de tien gevallen de verkeerde kant op gaat. De verkeerde kant is de kant waar de kwaliteit van een serie uiteindelijk een puinhoop is. De vreemde entiteit in deze serie heet Drill. Drill manipuleert kids omdat zij makkelijk beïnvloedbaar zijn. Zij zijn eerder in staat om toe te geven aan hun fantasieën of aan denkbeeldige vriendjes. Dat mag je hopen, want mijn amigos hoef ik niet te zien praten tegen een muur. Drill, jij en ik gaan geen vrienden worden. Dat is duidelijk.

Deze pilot is licht vermakelijk. Het is Coca Cola-light. Het is een mager scharminkel die een obese vrouw probeert te deadliften, maar onder het gewicht bezwijkt. Claire Bennigan (Lily Rabe, American Horror Story) is een kinderspecialist van de Federal Bureau of Investigation (ik realiseer mij dat ik ook gewoon FBI kon zeggen) die gesommeerd wordt om te werken aan een onderzoek. Onze Claire was namelijk jaren inactief na het overlijden van haar man. En dan ben je opeens alleenstaand en dien je alleen de zorg te dragen over een jong kind. Dat kind verliest door een ziekte ook nog eens zijn gehoor. Claire heeft het dus niet makkelijk. Ik heb te doen met Claire. Claire ontdekt al snel dat er meer aan de hand is in dat onderzoek. Het schattige meisje Harper vertoont toch niet zomaar vreemd gedrag?

De serie had de eerste aflevering alleen op Claire en het onderzoek moeten richten. Maar nee, we kunnen het natuurlijk nooit simpel houden… Er moet ook elders iets aan de hand zijn… Het mysterie moet meteen in mijn gezicht gepropt worden. Ik snap het, als serie probeer je kijkers meteen te binden met een mysterie. Je probeert hen meteen aan je karretje te spannen. Dus is er ook iets aan de hand in de Sahara én wordt er ook een onbekende man geïntroduceerd (zo doorzichtig, The Whispers, zo doorzichtig) die rapido door de mand valt. The Whispers is voorspelbaar. De wendingen zie je in je slaap aankomen. Tijdens het snurken mompel je de gebeurtenissen. Het concept is zeker niet slecht, maar het wekt geen interesse. Dit gegeven zou vragen moeten oproepen. Het laat je echter koud. Het grootste probleem is dat je meteen doorhebt hoe deze serie gaat verlopen. Je weet waar het naartoe gaat. Deze serie heb je al eens gezien, maar dan beter uitgevoerd. Wat is er hier te zien dat fris is? Niks doet vermoeden dat hier een boeiend en competent verhaal verteld zal worden.

2

Geen enkel personage maakt indruk. De beelden die The Whispers toont doen dat ook niet. Veel series worden opgenomen waar de productiekosten het laagst zijn. Dat is te zien aan deze onopmerkelijke pilot. Het ziet er weinig opzienbarend uit. Het is logisch dat ABC met deze serie heeft gewacht tot de zomer: in het reguliere seizoen zou deze serie het niet redden. Zoek je naar bewijs: ga dan maar op bezoek bij Invasion, V en Flash Forward. Zij hebben allemaal een permanente residentie op het televisiekerkhof. In de zomer is de concurrentie nou eenmaal lager. The Whispers debuteerde niet onverdienstelijk. Desalniettemin is dit een serie voor kijkers die houden van dit type serie. Als dit niet je ding is: move along, people, move along! In dat geval zijn er betere series waar je je wagonnetje aan kunt haken. Of niet, dat moet, en mag, je uiteindelijk zelf weten.

Geef een reactie