The Walking Dead – No Way Out

The Walking Dead: No Way Out

De lopende doden lopen weer! In No Way Out lopen er heel veel lopende doden door Alexandria. Na een aantal maanden verlof is The Walking Dead weer aan het werk. De serie bewijst meteen weer waarom ik er graag naar kijk en waarom ik er altijd zoveel issues mee heb. The Walking Dead is een van de meest oneven series die ik ooit heb gezien. Het niveau van de serie kan zó enorm schommelen! Van een sterk eerste seizoen, naar een matig tot redelijk tweede, derde en vierde seizoen, naar het beste seizoen van de serie tot nu toe in het vijfde seizoen, en terug naar een seizoen waar weer veel op is aan te merken in het zesde seizoen. Het blijkt voor deze serie onmogelijk om een constant niveau aan te houden.

De aflevering begint met de bikers van Negan die Daryl, Sasha en Abraham naar het leven staan. De aflevering opent hoogstwaarschijnlijk zo omdat toch niet iedereen, blijkbaar, dit fragment had gezien. Natuurlijk schiet Daryl hen net op het juiste moment aan flarden met zijn raketwerper. Net wanneer Sasha en Abraham doorzeeft zouden worden met kogels. Daar kunnen ogen van gaan rollen, maar ik heb daar op zich geen problemen mee. Een beetje fanservice kan geen kwaad. Wel kun je je afvragen waarom Daryl hen niet meteen decimeerde, maar goed; Negan moest natuurlijk geïntroduceerd worden. Die zal niet blij zijn wanneer hij verneemt dat zijn mannekes zijn uitgemoord. Dit is dus de gebeurtenis die de strijd tussen Negan en de groep van Rick in gang zet.

De meeste kijkers keken natuurlijk uit naar hoe het Rick en de groep vergaat in Alexandria. In Start to Finish hadden zij zich ingesmeerd met zombiebloed om zo onopgemerkt door de groep zombies te kunnen bewegen. Heel toevallig realiseerden de schrijvers zich weer dat dat zombiebloed wel handig te pas kwam. Michonne deed het al een aantal seizoenen eerder. Daarna werd dit allemaal de ijskast in gedonderd en nooit meer over gesproken. Dat terwijl je als kijker zou denken van ‘smeer je gewoon de hele tijd in met zombieparfum en dan heb je ook geen last van hen’. Helaas is The Walking Dead wel vaker niet consequent geweest met wat het zelf voorheen heeft geïntroduceerd.

Dat bewegen gaat dus een tijdje goed, totdat de schrijvers zich realiseren dat het té goed gaat. Dat betekent dat er poppetjes op het scherm zombievoer moeten worden. Zoals het deze serie betaamt zijn dat natuurlijk weer de niet significante personages. De personages die geïntroduceerd worden om alleen te fungeren als uiteindelijk lopende doden. Personages die simpelweg plotmechanismes zijn voor wanneer de serie besluit dat er weer iemand moet sneuvelen. Want, people: Jesse, Ron en Sam komen deze aflevering om! Span-nend!! Nee, eigenlijk niet. Maakt het ook iemand wat uit dat deze personages het leven laten? Iemand?

Sam blijkt de spanning niet aan te kunnen en wordt onherroepelijk fijngekauwd door een aantal zombies. Stoute kinderen krijgen nu eenmaal de roe. Jessie is logischerwijs helemaal in shock door dit gebeuren en wordt niet veel later ook op het bord van een aantal zombies gegooid. Ron wordt het allemaal teveel. Hij besluit zijn pistool te richten op Rick en Carl. Michonne vindt het genoeg en rijgt Ron aan haar mes. Niet zonder gevolgen, want Carl krijgt alsnog (zoals lezers van de strips al tijden aangeven) een kogel in zijn oog. Maar goed, Carl is invincible, het komt wel goed met die jongen!

Rick die net zijn liefje heeft verloren (en onnodige flashbacks van haar zag), wordt vervolgens helemaal leip na het zien van Carl met een kogelgat. Hij stormt niet veel later naar buiten en begint wild zombies neer te maaien. Rick valt hier niks kwalijk te nemen. Wat heb je aan een bijl, als het niet gebruikt wordt? Als iets je kinderen overkomt, ziet het hoogstwaarschijnlijk snel zwart voor je ogen. The Walking Dead laat Rick opzichtig zijn mauwen opstropen. Zo van: ‘Alexandrians (de oorspronkelijke bewoners), ik ben jullie leider, volg mij! Ik ben het hele seizoen al denigrerend naar jullie toe, maar dat maak nu niet uit!’ Dan besluit de serie de Alexandrians eindelijk nuttig te maken. Eindelijk wordt het gros niet neergezet als incompetente, niets toevoegende poppetjes. Zij stropen de mauwen op en beginnen ook zombies neer te maaien. Dat is toch een hele overwinning voor mensen waar bij voorbaat al een lijkwagen achter aan reed. Hoewel, wij kunnen aftellen tot de volgende Alexandrian op de barbecue wordt gegooid. Ik druk alvast op mijn timer.

Glenn, de man waarvan de show dacht grensverleggend bezig te zijn met de slechtste fake-out ooit, probeert samen met Enid zijn vrouw Maggie te redden. The Walking Dead plaatst vervolgens Glenn wederom in een uitzichtloze situatie; het lijkt op een gegeven moment namelijk dat Glenn dan écht de pijp uitgaat. Met de nadruk op lijkt, natuurlijk. De serie heeft namelijk al bewezen dat je je als kijker (voorlopig) absoluut niet druk hoeft te maken om de hoofdpersonages. Het maakt niet uit in welke schijnbaar uitzichtloze situaties zij worden geplaatst. Wanneer de scène voorbij is, is er totaal niets aan het handje. Als je goed oplet zie je hen waarschijnlijk gezamenlijk een biertje drinken. Voeten op de bank, onderuit gezakt kijkend naar het zoveelste nutteloze kartonnen personage dat het leven laat. Ik vraag mij dan ook ten zeerste af, of er ook maar iemand dacht dat Glenn echt het leven zou laten? Nee, toch… Dat. Zal. Toch. Wel. Niet?

Denise was in Start to Finish meegenomen door de boze Wolf. Dat wolfje laat gelukkig snel het leven. Hopelijk zijn jullie niet vergeten dat de Wolf door toedoen van Morgan heeft kunnen vluchten. Morgan, het personage dat gespeeld wordt door een uitstekende acteur maar langzamerhand onhoudbaar wordt. The Walking Dead wilt met Morgan exploreren of een humanistische aanpak mogelijk is in een wereld als deze. Dat neem ik hen niet kwalijk. Het probleem is echter dat de serie al seizoenen lang zelf duidelijk maakt dat dit niet mogelijk is. Daardoor wordt Morgan onbedoeld een steeds vervelender personage. Een personage dat nobel is, maar met zijn handelen juist het leven van anderen voortdurend in gevaar brengt. Elk personage dat voornamelijk als stoorzender of als obstakel fungeert, zal het publiek niet lang tolereren. De serie dient dus zeker op te passen met hoe het Morgan in het vervolg neerzet.

Meneer is altijd kritisch, dat weten jullie ondertussen. Gelukkig is No Way Out wel een enerverende aflevering. Er gebeurt continu wat. De druk zit er vol op. Dat maakt het absoluut geen vervelende aflevering om te aanschouwen, want qua entertainmentwaarde is No Way Out dik in orde. Het vervelende is echter dat de basis onder dit seizoen vrij wankel is. Er zijn in voorgaande afleveringen teveel dingen gebeurd, die geen goede creatieve keuzes zijn gebleken. Om maar niet te spreken over het hele Glenn-fiasco. Er leunt dit seizoen al teveel op jammerlijke keuzes. Dat uitte zich deze aflevering met de dood van Jesse, Sam en Ron (doordat Alexandrians nou eenmaal the dust moeten biten). Glenn die weer op het juiste moment een helpende hand (of container) wordt toegestoken (omdat de originele castleden blijkbaar onsterfelijk zijn). Het onderonsje van Denise met de Wolf (door het problematische gedrag van Morgan). Het insmeren met zombiebloed dat niet consequent wordt toegepast (nogmaals, smeer je gewoon elke dag in; zie het als deodorant, dat gebruiken wij ook dagelijks).

Mijn haat/liefdeverhouding met The Walking Dead gaat dus verder. Ik ga ervan uit dat de tiende aflevering, en wellicht ook de elfde, wat rustigere afleveringen worden. Alexandria dient weer opgebouwd te worden. De zombies hebben veel schade achter gelaten. Dat dient eerst gerepareerd te worden, voordat de groep weer veilig is in Alexandria. Het is dus wachten op Negan die de sfeer grondig zal verzieken. Hij moet wel. De motoren die werden opgeblazen waren te tof. Het mannetje dat Sasha, Abraham en Daryl naar het leven stond, was te entertainend. Negan heeft nu een clown minder. Dat kan hij toch niet over zich heen laten gaan. Nee, iemand zal daarvoor moeten boeten. Maak jullie borst maar nat, Alexandrians!

 

 

 

2 Comments

  1. Eleveld februari 18, 2016
    • Meneer Vevie februari 18, 2016

Geef een reactie