The Walking Dead – Here’s Not Here

Here’s Not Here. Noem het gerust slechte timing… Want, dat is wat het is: slechte timing! Deze hele sterke aflevering had natuurlijk nooit na ‘de aflevering waar een hoofdpersonage het leven laat’ mogen volgen. Het gevolg is dat veel kijkers en fans niet tevreden waren. Dat kun je hen echt niet kwalijk nemen. Enerzijds is dit beslist niet de eerste keer dat makers zo een hinderlijke ingreep doen, terwijl zij weten dat het publiek vol spanning zit na een bepaalde wending. Anderzijds doen zij dit om het moment te rekken én omdat zij toch wel weten dat het publiek van deze serie nergens heen gaat. Hoe dan ook: waarom was dit, bijvoorbeeld, niet de tweede aflevering van het seizoen? Op twitter kwamen er al reacties als slecht, saai, sloom én stom voorbij. Maar, ook deze kwam voorbij:

Daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Dit is een “belangrijke episode”. Kijk, wij zijn allemaal individuen. Wij zijn onze eigen persoon. Dat betekent logischerwijs dat wij er allemaal onze eigen mening en ideeën op nahouden. Ik heb er dus totaal vrede mee dat iemand iets slecht noemt, wat ik goed vind. Überhaupt getuigt het wat mij betreft van een lage intelligentie als je het idee hebt dat iedereen het met je eens moet zijn en dat alleen jouw mening de juiste is. Net zoals het belachelijk is wanneer iemand totaal ongesteld raakt van een afwijkende mening van een ander. Er wordt niet over je moeder, je partner of je kinderen gesproken, ofzo. Take it easy: it’s just an opinion!

Dit is een hele goede aflevering, omdat dit is wat TWD hoofdzakelijk zou moeten zijn. Een karakterstudie van mensen die in een verschrikkelijke wereld zijn beland. Je zult altijd duidelijk moeten maken wat personages motiveert en waarom zij op deze manier in het leven staan. Wat heeft het anders voor zin wat er met de personages gebeurt? Je kunt simpelweg niet iedere week actierijke afleveringen hebben. Er zouden teveel personages moeten (als je het nog enigszins geloofwaardig wilt houden) sneuvelen. Er zouden meer hoofdpersonages moeten (als je het nog enigszins geloofwaardig wilt houden) sneuvelen. Dus heb je af en toe een aflevering nodig waar je niet continu op het gaspedaal hoeft te staan. Sinds de pilot en de aflevering Clear vragen wij ons al af wat er is gebeurd met Morgan. Sinds het begin van dit seizoen vragen wij ons af hoe Morgan aan deze skills is gekomen. And now we know. Maar ik ben het eens, the timing sucks.

Sinds het verlies van zijn vrouw en kind is Morgan de weg kwijt. De man praat in zich zelf, is destructief en roept dingen als “kill me”. Morgan is er niet in geslaagd om zijn gezin veilig te houden. Nu zijn zij niet meer en de man heeft zichzelf aangewezen als schuldige. In elk gebied waar hij nu komt probeert hij de omgeving ‘clear’ te maken. Hij neemt zelfs het leven van onschuldige mensen. Het is net alsof Morgan nu probeert te doen wat hij toen heeft nagelaten. Maar met deze daden komen zijn vrouw en kind natuurlijk niet terug. Morgan is op zoek naar verlichting en verlossing. Dat pad wordt ingezet wanneer Eastman (John Carroll Lynch, American Horror Story) zijn intrede doet. En de geit genaamd Tabitha. De hele aflevering is eigenlijk een uitwisseling van filosofie tussen Eastman en Morgan. Wij maken dan ook kennis met Eastman’s motto: “all life is worth saving, all life is precious“. Niet doden is zijn devies. Dat van een man wiens familie is vermoord door een gestoorde. Een gestoorde man die Eastman zelf op gruwelijke wijze om het leven heeft gebracht. Dat heeft lang aan hem geknaagd. Tot hij deze manier van leven begon te hanteren, tenminste. Datzelfde is volgens hem ook mogelijk voor Morgan. Wat volgt is dus een botsing van filosofieën. Dat wordt op een prachtige wijze naar het beeld vertaald door Lennie James en John Carroll Lynch. Lennie James is ongetwijfeld met Melissa McBride (Carol) en Michael Cudlitz (Abraham) (op basis van eerder werk) de sterkste acteur van TWD. Niet toevallig zijn de pilot en Clear (welke allebei tot de beste afleveringen van deze serie worden gerekend) allebei afleveringen waar Lennie James’ Morgan te zien was. Deze showcase voor James is dus begrijpelijk. Met een sterk acteur als Lynch tegenover je, krijg je dus Here’s Not Here.

Maar… Er is natuurlijk een maar! Eastman bevond zich letterlijk in niemandsland. De man heeft dus niet de shit meegemaakt die onze favoriete TWD-poppetjes hebben meegemaakt. De man heeft niet voortdurend moeten vechten voor zijn leven. De man heeft niet voortdurend verschrikkelijke keuzes moeten maken. Het is dus makkelijk om je terug te trekken in niemandsland en dan zo een filosofie te hanteren. Zou deze filosofie ook realistisch en hanteerbaar zijn als hij net als de rest steeds werd geconfronteerd met ongein en gevaar? Het is een filosofie die gedoemd is te mislukken in deze wereld. Dat maakt zijn filosofie prijzenswaardig, maar ook meteen uiterst problematisch. Want, wij weten namelijk dat er alleen maar mensen zullen sneuvelen als Morgan niet adequaat besluit te handelen. Omdat Morgan de filosofie van Eastman hanteert. Mijn motto zou daarom zijn: all life is worth saving… if those lifes are worthy saving. Morgan zoekt naar verlossing en met deze levensstijl heeft hij zijn verlossing gevonden. Net als Tabitha was hij geboeid, maar hij heeft zich uiteindelijk van zijn ketens weten te bevrijden. RIP Tabitha! Voor al de levens die hij heeft genomen, spaart hij nu levens. Het is dus heel belangrijk dat wij een verklaring hebben voor Morgans handelen, want zo kunnen wij ook zijn gedrag in perspectief plaatsen. Dat maakt het natuurlijk niet minder zorgwekkend, maar wij hebben nu tenminste een reden. Nogmaals, je hebt dus een aflevering(en) als deze nodig. Wat mij betreft is het nu de beurt aan Michael Cudlitz’ Abraham. Wij moeten weten wat deze mensen drijft. Het moeten mensen worden inplaats van personages. So that we actually give a damn als er wat met hen gebeurt!

Was het een tikkeltje cliché? Natuurlijk. Ik kan mij daarom goed voorstellen dat niet iedereen dit kon waarderen. Een man in zak en as ontmoet een inspirerende mentor. De mentor neemt hem vervolgens onder zijn hoede. Wat worstelingen volgen en tada: eindstand, de man is helemaal herboren. Het is niet het meest originele verhaal, maar met twee acteurs van dit kaliber wordt het meer dan het standaard verhaal. Het enige wat mij dus, zoals eerder gezegd, zorgen baart, is dat deze zienswijze van Morgan garant staat voor ongein. Morgan houdt in het heden namelijk een lid van The Wolves gevangen. Dit W-op-zijn-voorhoofd-dragend-mannetje vindt het allemaal leuk en aardig waar Morgan mee bezig is. Heck, hij vindt het zelfs prijzenswaardig! Maar toch geeft hij maar even aan dat het allemaal niet uitmaakt… Hij zal uiteindelijk het leven van Morgan en dat van iedereen in Alexandria moeten nemen. Dat is namelijk zijn motto. That’s how he gets down, you know. De makers laten hier dus de ruimte (en het gehele seizoen al) voor de clash van zienswijzen tussen de groep van Rick en Morgan. Mowgli zal natuurlijk ontsnappen. Mowgli zal ongetwijfeld iemands leven zuur maken. Het zal dus zorgen voor conflict, wat altijd de bedoeling moet zijn, maar je kunt je afvragen waarom het op deze manier moet. Op deze manier is Morgan namelijk niet lang houdbaar voor deze wereld. Wat ongetwijfeld het punt is dat de serie probeert te maken, maar het is jammer dat een personage als Morgan op deze manier wordt neergezet. Het wordt nu een personage dat op een traject is waar hij alleen voor problemen zal zorgen en vervelende/irritante keuzes zal maken. I fucking hate those characters. En, velen met mij.

Overige opmerkingen:

  • Wat vonden jullie van deze aflevering? Was het een geval van slechte timing?
  • Nogmaals, RIP Tabitha.
  • Morgan heeft nu al volgens zijn toedoen zijn gezin verloren en hij heeft zeker door zijn toedoen Eastman verloren. Als dit een patroon is, dan weet je al waar dit naar toe gaat. Maar goed, wij weten natuurlijk al waar dit naar toe gaat.
  • Wie zat daar te roepen aan de poort waardoor Morgan het Mowgli-mannetje alleen moest laten?
  • Hoelang zal het duren voordat Mowgli iemand het leven zuur maakt?
  • Ik ben benieuwd of de makers nog meer ruimte zullen laten voor afwijkende ideeën en filosofieën. Zij maken namelijk vrij kort daarna duidelijk dat deze ideeën en filosofieën niet haalbaar zijn in deze wereld. Is het dan de moeite waard om zulke ideeën te blijven exploreren, wanneer je als makers/schrijvers de uiteindelijke uitkomst al weet?
  • De naam van Steven Yeung verscheen niet bij de intro. Hebben wij hier ons antwoord over het lot van Glenn, of is dit de verwachtte fake-out? Ik zet alles wat ik heb op het laatste.

2 Comments

  1. Alexander Eleveld december 2, 2015
    • Meneer Vevie december 4, 2015

Geef een reactie