Recensie: The Sinner – Seizoen 1

Oog in oog met The Sinner

“Cora Tanneti (Jessica Biel) lijkt de huisvrouw next door. Op het eerste gezicht lijkt dit geen vrouw die iemand een vlieg kwaad kan doen. Ze is getrouwd met Mason Tanneti (Christopher Abbot) en samen hebben zij een zoontje. Door de cameravoering krijgt de kijker echter al snel door dat er wat aan de hand is met Cora. Ze lijkt niet lekker in haar vel te zitten en de verdwaalde blik op haar gezicht spreekt boekdelen. Cora zal namelijk niet lang daarna in het openbaar een gruwelijk misdrijf plegen.” Waarom heeft Cora dit gedaan? Het eerste stuk is van mijn recensie van de eerste aflevering van The Sinner. Waarom? Tele2 zou zeggen: ‘niet omdat het moet, maar omdat het kan.’

De gevaren van het jong zijn

The Sinner is een uitstekende serie. Initieel zien wij natuurlijk alleen het mysterie voor ons bungelen. Begrijpelijk, want we zien wie het gedaan heeft. Dan ligt het voor de hand dat we ook willen weten waarom zij het gedaan heeft. Net piranha’s proberen we ernaar te happen alsof er ontbijtkoek van Peijnenburg voor ons bungelt. Dat levert acht boeiende afleveringen op, met voor mij als hoogtepunt de eerste en de zevende aflevering. Bij die afleveringen zat ik bijna in een trance. Ik zou bijna zweren dat ik aan het mediteren was.

The Sinner schetst een treffend beeld van een jonge vrouw uit een overbeschermend gezin en milieu. Het toont hoe moeilijk het kan zijn voor een jonge vrouw in de wijde wereld. We zien de gevaren die op je pad kunnen komen wanneer je jong, onbeschreven en naïef bent. In essentie denk ik dat de serie gaat over een meid die eindelijk haar vleugels wil uitslaan, maar in aanraking komt met duistere invloeden op het moment dat zij het meest kwetsbaar is. De serie, en helaas de realiteit, wijst uit dat het dan weleens flink mis kan gaan. The Sinner is ook een verhaal over hoe mensen omgaan met traumatische ervaringen, verlies, spijt en schuldgevoelens. Het toont dat deze thema’s diepe sporen kunnen achterlaten en stevig hun tol eisen.

De ballade van Jessica Biel

In mijn recensie van de eerste aflevering gaf ik het al aan: dit is de Jessica Biel show. De lampen gaan aan wanneer zij op het scherm verschijnt en gaan uit wanneer zij weer even in de wachtkamer plaatsneemt. Daar zat ze vast backstage op haar fluwelen troon. Het is altijd mooi wanneer een acteur en een rol één worden. Nogmaals, ik dacht niet dat je het in je had, Jess… Ik accepteer mijn straf als je boos bent. Wat mevrouw Biel laat zien behoort zeker tot de betere vrouwelijke acteerprestaties op het kleine scherm in 2017. De kaarten op mijn tafel zien best een Golden Globe en Emmy-nominatie in haar toekomst.

Bill Pullman (rechercheur Harry Ambrose) laat ook geen steken vallen. Al mogen we eerlijk zijn en zeggen dat zijn eigen storyline wat minder is. Het is gewoon de zoveelste personage wiens personal life kut is, maar die uitblinkt in zijn werk. Een beetje televisievolger kan meteen de talloze voorbeelden uit zijn Ikea-kast trekken. Het is een beetje een standaard geworden in series van de kabel- en premiumzenders. Het vereist echt een toffe uitvoering om dat nog interessant te maken. Dan kunnen we de clichés namelijk wél door de vingers zien. Oké, je hebt het moeilijk, Harry: boehoeee!

Droog je tranen ook al heb je veel verdriet. Je kan treuren net als ik maar ‘t helpt ons niet. Droog je tranen ook al heb je veel verdriet. Het leven gaat door. Je begint weer van voor. Er ligt vast wel iets moois in ‘t verschiet. Dat moest ik van Clouseau tegen je zeggen, Harry: als je boos bent kun je verhaal bij hen halen.

Eind goed, al goed

The Sinner meneer vevie banner

Ooh, ja: en wat de man van Cora uitspookt is ook niet altijd boeiend. De sidestory’s zijn niet storend, maar je had ze niet gemist als ze er niet waren, zeg maar. Ik kon wel prima leven met het laatste hoofdstuk van dit boek. Ik kan mij echter voorstellen dat het minder spectaculair is dan mensen gehoopt hadden. Die zullen dan in een snelle auto gezeten hebben, die vlak voor de finish opeens problemen heeft met zijn versnellingsbak. Het kan: ik neem je niks kwalijk. Gelukkig rijden er zoveel autootjes rond in serieland, dat je binnen no time weer in de volgende bak kan stappen.

Ik kon in ieder geval wel de bachata doen met The Sinner. Dit seizoen bracht de heupen van mijn televisie in ieder geval vaker in vervoering dan niet. Het is een goed gemaakte serie, met sterk acteerwerk en een gegeven dat je bij de kraag pakt. Ik ben wel blij dat ik uiteindelijk ben losgelaten, want mijn nek begon pijn te doen. Hoe dan ook: ik nam The Sinner al op in Tips van Meneer, en schreef er dus al een recensie over. Je kunt dus nooit zeggen dat ik niet genoeg voor je gedaan heb, The Sinner!

The Sinner is nu te zien op Netflix.


Heb je dit seizoen gezien? Dan heb ik spoilers en overige opmerkingen in de aanbieding op de volgende pagina!

De trailer:

Geef een reactie