The Mist – Eerste afleveringen

Ik ben verdwaald… in The Mist!

‘Moehahaha’, roept een sinistere verschijning die mij dichter in de mist trekt. Even heb ik het idee dat iemand ‘gewoon’ een zaklamp onder zijn kin houdt. Niets is echter minder waar. De mist wordt steeds dichter. Het gevaar wordt gevaarlijker. Waar is mijn moeder? Het wilt mijn ziel. Dat niet alleen. Het wilt mijn trots. Het wilt… mijn schoenen?! Ooh, hell nah! Ik heb hier hard voor moeten werken, maat. Het is tijd voor de moonwalk. Relax, dit is geen scène uit The Mist. De zoveelste verfilming van het werk van Stephen King is namelijk weer uit zijn boekenkast getrokken. Waarom eigenlijk? De gelijknamige film was toch prima. Daar had het bij kunnen blijven. Maar goed, dat is het niet en ik heb zodoende de eerste vier afleveringen gezien. Laat mij maar meteen met een koprol uit de mist rollen: De film, en hoogstwaarschijnlijk het boek, is beter, guys.

En dan zie je opeens geen moer meer

Dat is best klote, eigenlijk. Zit je net lekker in je tuinstoel, of aan je partner, zie je opeens de meest dichte mist ever. Dan bedoel ik ook echt, ever! In The Mist zijn de inwoners van een klein stadje in Maine de lul. Er is duidelijk wat aan de hand, want er vallen al snel slachtoffers. Er zitten in ieder geval bloeddorstige dingen in de mist. Gezinnen raken van elkaar gescheiden en de hoofdrolspelers bevinden zich al snel in een kerk en een winkelcentrum. Zij moeten wel, want het is buiten niet veilig. Vervolgens worden de bekende Stephen King-ingredienten uit de kast getrokken. Dat betekent paranoia, onderling wantrouwen, dubbele agenda’s, enzovoort. Dat kan best een lekker gerecht zijn. Als het goed wordt gedaan. The Mist is een typisch geval van ‘met welke verwachtingen neem je plaats op je bank?’.

The Mist is namelijk een serie die je al veel vaker hebt gezien. Zeker degenen die net als Meneer ‘afstandsbediening-professionals’ zijn. Dat woord heb ik zelf verzonnen, by the way, dus de kans is groot dat je ‘em niet vindt in de Dikke van Dale. Ik noem ook expres geen namen van personages/acteurs, want dat doet er allemaal niet toe. Het acteerwerk is, enkele uitzonderingen daargelaten, niet al te best. De kans is klein dat je na het zien van een aflevering IMDB begluurt omdat er iemand indruk heeft gemaakt. Het verhaal is ook niet bepaald denderend. Een beetje kijker weet waar het naartoe gaat en ziet de wendingen zonder verrekijker aankomen. De beslissingen die genomen worden zijn soms behoorlijk twijfelachtig. Nee, dit is niet goed. En toch, toch kijkt het re-de-lijk weg. Let op: Als je er tenminste niet teveel van verwacht.

Hier zullen de meningen over verschillen

The Mist banner Meneer Vevie

Wat dat betreft heeft het zeker wat weg van Under the Dome. Zie dat trouwens niet als een compliment. Dat is/was een uitermate belabberde serie, waar de meningen ook verdeeld over waren. De doorgewinterde kijker huilde tranen met tuiten om de kwaliteit, het grote publiek kon de serie echter wel waarderen. Dat is helemaal prima, trouwens. Het is inmiddels 2017 en we mogen inmiddels wel van de mens verwachten dat deze begrijpt dat meningen nou eenmaal kunnen verschillen. Voor de kijker die Under the Dome kon waarderen zou ik zeggen: kijken! Verstand op nul en niet teveel bij nadenken. Dan gaat het namelijk niet werken. Er gebeurt genoeg en het is redelijk onderhoudend. Daar is ook meteen alles mee gezegd.

De trailer:

Geef een reactie