Recensie: The Defenders – Seizoen 1

The Defenders to the rescue

Op zich is het een goed idee. Al je superheroes in één serie proppen. Superhelden die zich verenigen; het komt vaak voor. Als wat de helden uitspoken ook maar een beetje tof is kom je al met veel weg. Laten we eerlijk zijn: het verhaal is in dit genre toch bijna altijd wel ondergeschikt aan de actie. Daarom kreeg iedereen ook een erectie toen Christopher Nolan met zijn Batman-trilogie liet zien dat het ook anders kan. Na teleurstellende seizoenen van Daredevil, Luke Cage en Iron Fist had ik al mijn bedenkingen bij The Defenders. Terecht, zo blijkt, want The Defenders is zeker geen hoogvlieger.

Samen staan we sterker

Ik kan nu een hele samenvatting van het plot intikken, maar basically gaat The Defenders over vier helden die een samenwerking aangaan om New York van zijn ondergang te behoeden. The Hand is weer bezig en de organisatie moet gestopt worden. Matthew Murdock/Daredevil (Charlie Cox), Jessica Jones (Krysten Ritter), Luke Cage (Mike Colter) en Danny Rand/Iron Fist (Finn Jones) komen er vervolgens al snel achter dat zij in hun eentje machteloos zijn. In dit acht afleveringen tellende seizoen stellen de vier alles in werking om de plannen van The Hand te dwarsbomen. Want zoals gezegd, New York zoals zij de stad kennen zal nooit meer hetzelfde zijn als The Defenders niet slagen in hun missie.

Dat is allemaal leuk en aardig. Het probleem is dat in Daredevil seizoen 2 en seizoen 1 van Iron Fist is gebleken dat The Hand geen boeiende big bad is. Dat is zorgwekkend, want het zijn meerdere antagonisten. De enige min of meer interessante is Madam Gao, maar die kan de organisatie ook niet in haar eentje een boeiend gezicht geven. Sigourney Weaver (Alexandra) doet haar best als leider van The Hand en aan het acteerwerk ligt het zeker niet. Het vervelende is dat het vrij formulematig is, allemaal. The Defenders verrast nergens qua plot en de geoefende kijker kan het verloop min of meer zelf invullen. Dat is niet ongebruikelijk in dit genre, maar er moet altijd een blikvanger zijn. Iets waarmee je de mindere aspecten kunt compenseren. Als het verhaal dus niet veel is, de boeven niet toffe boefjes zijn en de hoofdrolspelers het geheel ook niet meer saus geven… dan is er simpelweg een probleem.

Er is geen ik in team

Jessica Jones, Luke Cage en Matt Murdock doen wat je van ze mag verwachten. Jessica Jones voegt het meeste toe met haar sarcasme en gevatte opmerkingen. Krysten Ritter is wat mij betreft de MVP onder The Defenders. Zonder haar bijdrage zou het nog minder zijn. Charlie Cox en Mike Colter stellen ook niet teleur. Finn Jones is echter nog even matig als Danny Rand/Iron Fist. Zijn fighting skills zijn nog steeds niet indrukwekkend en de man heeft zeker niet aan charisma gewonnen. Als Chazia Mourali in de buurt was zou ze zeggen: ‘Finn, jij bent de zwakste schakel. Tot ziens’.

Ik vond het zelf wel leuk om de sidekicks van de helden weer te zien, zoals Trish (Rachael Taylor), Malcolm (Eka Darville), Foggy (Elden Henson), Claire (Rosario Dawson), Misty (Simone Missick) en Colleen (Jessica Henwick). Zeker Colleen Wing, die veruit het interessantste personage was in Iron Fist. Maar zoals gezegd springt niks er écht uit, waardoor het des te duidelijker wordt dat er alleen maar voortgeborduurd wordt op een al zwakke fundering. Ik ben er namelijk van overtuigd dat zelfs die hard-fans zullen toegeven dat The Hand nou niet het meest boeiende was in Daredevil seizoen 2 en in Iron Fist seizoen 1.

Op naar de nieuwe solo-avonturen van onze helden

The Defenders banner Meneer Vevie

Pluspunt is wel dat The Defenders maar acht afleveringen telt. Zoveel filler is er daarom dit seizoen niet. Wat mij opviel is dat ik de persoonlijke drama van de helden, stukken interessanter vond dan de matpartijen. De eerste afleveringen worden daarom gebruikt om ons nog wat backstory te geven en de helden worden pas op een later punt samengebracht. Enerzijds is dat logisch, want zo kunnen potentiële nieuwe kijkers ook inspringen. Anderzijds is dat onlogisch, want ik ga ervan uit dat je eerst de vorige Marvel-series op Netflix gezien wilt hebben om niet tegen spoilers aan te lopen. The Defenders is zeker interessanter wanneer de helden samen op het scherm zijn, dus wat dat betreft is het jammer dat ze pas in de vierde aflevering samen in één ruimte zijn.

Nee, ik ben niet echt enthousiast over The Defenders. Na de achtbaan schreeuwde ik niet meteen ‘nog een keer!’. Het is niet slecht, maar meer dan een kleine voldoende kan ik de serie echt niet geven. De makers konden er meer uit halen. Soms wil je als kijker precies wat je verwacht. Als daaraan wordt voldaan is het vaak al prima. Ik verwachtte zelf alleen dat ik vermaakt zou worden. The Defenders hoefde wat mij betreft het genre écht niet te vernieuwen. The Defenders is echter voor mij de student die net genoeg leert voor zijn toets om een voldoende te halen, terwijl hij wellicht meer in zijn mars heeft. Nu maar kijken of de volgende Marvel-serie op Netflix, The Punisher, een ambitieuzere student is…

De trailer:

Geef een reactie