Suburra – Seizoen 1

De drie van Suburra

Italië. Het land van pizza en de toren van Pisa. Van pasta e basta! Maar ook van de maffia: De Cosa Nostra, Camorra, Sacra Corona Unita en ‘Ndrangheta. Dat moet je zo mooi mogelijk proberen uit te spreken, anders heeft het geen zin. Mijn voorkeur geniet dat je dat vervolgens doet met een gepassioneerde beweging met de rechterhand. Mijn fascinatie voor deze boeven was altijd groot. Wie werd er niet high van The GodfatherGoodfellas en Casino? Dan vergeet ik nog series als Romanzo Criminale en Gomorrah. Nu is er dus een Italiaanse maffiaserie bij: Suburra. In essentie gaat de serie om drie jonge mannekes die onder het juk van hun familie (of vader) uit proberen te komen. De drie sluiten een verbond en besluiten een gooi te doen naar een waardevol stuk land, waar, natuurlijk, andere noemenswaardige spelers ook hun oog op hebben. Dat voorspelt weinig goeds.

Aureliano, Alberto en Gabriele

Aureliano Adami (Alessandro Borghi), Alberto ‘Spadino’ Anacleti (Giacomo Ferrara) en Gabrielle Marchilli (Eduardo Valdarnini) hebben in het begin weinig power. De eerste twee worden niet serieus genomen door hun familie en laatstgenoemde heeft niks te zoeken in criminele sferen. Wanneer heethoofd Aureliano een lid van Spadino’s familie aanvalt (een criminele zigeunerfamilie), is dat het begin van een fragiele relatie tussen de Adami’s en de zigeuners. Voor Gabriele gaat het mis wanneer de rechterhand van de grootste crimineel in Rome, Samurai (Francesco Acquaroli), meent dat Gabriele hen geld schuldig is. Op de achtergrond is dezelfde Samurai aan het sparren met lokale politici, de Adami’s en de beeldige Sara Monaschi (Claudia Gerini) om het Ostia-land in zijn bezit te krijgen. De maffia heeft namelijk grootse plannen met dit stuk grond.

Onze drie kruimeldieven maken echter hun eigen plannen en gaan zelf achter het stuk grond aan. Dat zorgt voor veel onrust in Rome. Vooral omdat zij met hun capriolen er mede voor zorgen dat Samurai’s masterplan vertraging oploopt. In dit eerste seizoen zullen de mannen leren dat je niet zomaar een grote speler wordt en dat ze niet zomaar kunnen zitten waar de big boys zitten. Suburra speelt zich trouwens vier jaar voor de gebeurtenissen uit de gelijknamige film uit 2015 af. Helaas heb ik die film niet gezien. Zowel de film als de serie zijn gebaseerd op een boek van Carlo Bonini en Ciancarlo de Cataldo. De serie beslaat 20 dagen en telt 10 afleveringen. Het draait vooral om het machtsspel in Rome dat wordt gespeeld door staat, kerk en de onderwereld.

Tot zover de introductie

Ik ga nu een groot mysterie ontrafelen… Ik ben niet echt te spreken over Suburra! Dit is een serie dat zich gedraagt als een ‘prestigeserie’, maar dat niet is. Het grootste minpunt is (en dat is dodelijk) het verhaal. Qua verhaalvertelling rammelt het aan behoorlijk wat kanten. Gedurende dit seizoen maakt het trio zoveel dommige beslissingen dat het een wonder is dat de mannen het zolang volhouden. Zij presenteren zich te vaak als jongetjes. Als kruimeldieven die grote spelers willen worden, maar een compleet verkeerde gebruiksaanwijzing in handen hebben. Van onnodige en ondoordachte handelingen, naar onnodige en ondoordachte moorden: de boys doen het allemaal. Een beetje impulsiviteit mag. Wie zou de mens zijn als wij niet zo nu en dan zouden toegeven aan onze ergste impulsen? Het probleem is echter dat impulsiviteit niet echt loont in deze wereld. Hier moet je strategisch zijn en een paar stappen vooruit denken.

Kortom: om te willen slagen in deze wereld, zou je meer als Samurai moeten zijn dan als de drie musketiers. De consequentie is dat je als kijker de heren nooit voor vol aan ziet. Ze zijn door hun optreden nooit een geloofwaardige speler, die je enige kans van slagen geeft. Het is de bedoeling geweest van de schrijvers om ons te laten zien dat dit een keiharde wereld is. De machtsverhoudingen zijn complex. Dit milieu is niet voor iedereen, dat wordt goed duidelijk gemaakt. Maar, het kan toch nooit de bedoeling zijn geweest om de spotlights te richten op de incompetentie van deze heren? Je kunt mij niet vertellen dat de serie dat voor ogen had. Dat is echter wel wat er is gebeurd. De mannen (en Sara Monaschi) falen en stuntelen door het seizoen heen. Dit is niet Kids Eiland. We zijn hier niet in een speeltuin.

Suburra is jammer

Jammer, jammer en nog eens jammer! Ik ben echt verbaasd, want de productie is dik in orde. De acteurs zijn prima (shout out naar Aureliano en Livia). Rome is een prachtig canvas voor deze serie en we krijgen genoeg beeldige plaatjes te zien. In theorie zijn alle kenmerken aanwezig voor een heerlijke serie, in de praktijk kwam ik echter bedrogen uit. Dit is niet de Italiaanse crimi geworden waar je high van wordt. Waar je lijntjes van blijft snuiven. Na 8 afleveringen had ik het al wel gezien en mocht voor mij het seizoen eindigen. Er gebeurt te weinig dat je echt bij de strot pakt. Suburra deed mij geen aanbod dat ik niet kon weigeren. Ondanks de shot (wanneer de drie boven het lichaam staan van iemand die zelfmoord heeft gepleegd) die duidelijk een ode was aan Goodfellas. Ik raakte totaal niet gecharmeerd van deze wiseguys.

Het politieke gekonkel is, helaas, ook niet zo interessant als het zou moeten zijn. Ondanks de stiekeme deals, de chantage en de machtspelletjes die er gespeeld worden. Ondanks het beeld dat er geschetst wordt van mannen (en vrouwen) met invloed, die niet terugdeinzen voor corruptie, omkoping en zelfs moord om hun ambities te verwezenlijken. Halverwege het seizoen boeide het al totaal niet meer wie nou dat land in handen zou krijgen. Waar doen jullie moeilijk over, joh… Drink wat Asti Spumante, eet wat Canneloni! La Vita e Bella: laten we ons druk maken over andere dingen! Er zal vast een tweede seizoen verschijnen. Het kan best dat dat seizoen beter is (dat geloof ik héél graag). Who cares! Dat verandert niet dat dit seizoen van Suburra wat mij betreft een misser is.


Heb je dit seizoen al gezien? Dan heb ik spoilers en overige opmerkingen in de aanbieding op de volgende pagina!

De trailer:

Geef een reactie