Recensie: Stranger Things – Seizoen 2

Van Stranger Things naar Stranger Things 2

We keren een jaar (1984) later terug in Hawkins. Iedereen is verder gegaan met zijn leven en de dreiging lijkt voorbij. Niets is, natuurlijk, minder waar en al snel breekt de pleuris weer uit. Er zijn dus nog steeds Stranger Things aan de hand! Will (Noah Schnapp) begint weer verontrustende dingen te zien die duidelijk erop wijzen dat het kwaad Hawkins nog niet verlaten heeft. Ondertussen heeft commissaris Jim Hopper (David Harbour) een jaar lang gezorgd voor Eleven (Millie Bobby Brown), want haar veiligheid kan nog steeds niet gegarandeerd worden. Wanneer Will weer in handen valt van ‘het kwaad’, doen onze hoofdrolspelers er weer alles aan om het kwaad te bestrijden en om Hawkins te redden van de ondergang. Zal het hen dit keer ook lukken?

Een jaar later

Ik keek uit naar het tweede seizoen van Stranger Things, maar ik had er niet veel van verwacht. Ik dacht niet dat het tweede seizoen slecht zou zijn. Dat zeker niet, maar ik had zeker het idee dat het kwalitatief een stuk minder zou zijn. Want, het zal toch niet voor het eerst zijn dat een vervolgseizoen stukken minder is dan the original. Meer is niet altijd beter, plus soms moet je iets ook gewoon met rust laten en kunnen laten. Iedereen wist dat Stranger Things een vervolg zou krijgen na het enorme succes van het eerste seizoen. De vraag is dan altijd of dat verhaaltechnisch nodig is en of men het doet om de juiste redenen. Inmiddels zijn er nog meer seizoenen besteld, dus we zijn hier nog niet van af. Gelukkig kan ik zeggen dat dit tweede seizoen mij zeker positief is meegevallen.

Er zijn genoeg sterke dingen overeind gebleven. De setting blijft pakkend (zeker voor de 80’s baby’s), de soundtrack is weer heerlijk en de nostalgie van het tijdperk doet het ‘em nog steeds. De referenties naar GhostbustersAlien, en andere titels die het tijdperk kenmerken, zullen zeker warm onthaald worden door de fans. Daarnaast blijft de interactie tussen de cast spot-on. Ik denk dat er geen serie op televisie is met een sterkere tienercast dan Stranger Things. De acteurs zijn echt op elkaar ingespeeld. Elke acteur die belangrijk is voor het verhaal kan echt uit de voeten met het materiaal. De cast is echt de kracht van deze serie. Je kunt bijna iedereen in de spotlights duwen (vergeet zeker Winona Ryder en David Harbour niet), maar Gaten Materazzo (Dustin), Noah Schnapp (Will) en Caleb McLaughlin (Lucas) doe ik een speciale shout-out.

Is dan alles goed?

Nee, dat zeker niet. Zo duurt het lang voordat Eleven wordt herenigd met de rest van de cast. Zij heeft ook een spotlight-episode (een aflevering die bijna of volledig draait om bepaalde personages) die op zich meer dan prima is, maar niet gelegen komt op dat moment. Vooral niet omdat wat Eleven zich dan beseft, allang duidelijk was voor het publiek. De verhaallijn rond Nancy en Jonathan was eigenlijk niet nodig. Hetzelfde kan gezegd worden van de broer van Max, die wel heel eendimensionaal is. Die is het hele seizoen alleen een obstakel, meer niet. Als kijker kun je ook in de eerste afleveringen met een schuin oog kijken naar Dustin. Laten we het erop houden dat hij een nieuwe huisdier krijgt, waarvan hij had kunnen weten dat het alleen maar problemen zou opleveren. Bepaalde beslissingen die hij dan neemt zijn erg twijfelachtig.

Het seizoen voelt gelukkig niet te lang aan en de laatste afleveringen van het seizoen zijn zeker spannend. De vaart zit er dan lekker in. Dat valt op, want het seizoen kent een rustige opbouw. Het is niet meteen alle hens aan dek. Wat dan opvalt is dat meerdere personages afzonderlijk van elkaar opereren. Dat kan vervelend zijn zoals in The Walking Dead. Hier lopen er gelukkig zoveel interessante personages rond dat het minder erg is. Het is veel minder storend, ondanks dat niet elke verhaallijn even interessant is. Nogmaals, het sleutelwoord is casting. Het is nog steeds een goed gemaakte serie met genoeg elementen die ervoor zorgen dat je blijft kijken. Dat zorgt er ook voor dat je sneller over de dingen die minder zijn heen stapt. Het klinkt simpel, maar ik heb inmiddels zoveel series gezien dat ik je kan vertellen dat het absoluut niet simpel is.

We blijven dus nog even in de Upside Down

Stranger Things banner meneer vevie

Als The Duffer Brothers dit niveau weet vast te houden, dan zit het wel goed. Dat wordt nog een opgave, want op een gegeven moment zal het repetitief worden. Het kwaad kan niet elk seizoen terugkeren, verslagen worden en dan het volgend seizoen weer terugkeren. Laten we eerlijk zijn: op een gegeven moment hebben we het dan wel gezien. Dat is gewoon niet houdbaar. Ik ben benieuwd of de makers erin slagen om een andere draai te geven aan het verhaal? Maar goed, dat zijn zorgen voor later. Stranger Things 2 is nog steeds de moeite waard. Ik ga nu maar Love is a Battlefield en de tune van Ghostbusters luisteren. Tot Stranger Things 3!


Heb je het seizoen al gezien? Dan heb ik spoilers en overige opmerkingen in de aanbieding op de volgende pagina!

De trailer:

Geef een reactie