Rellik – Episode 1 (Pilot)

Rellik = Killer. Had je ‘em door?

Serieliefhebbers zullen dit vast weten: vernieuwing is ver te zoeken in serieland. Door John Landgraf (de baas van FX Network) en z’n team is uitgerekend dat er dit jaar tegen de 500 gescripte series worden uitgezonden (in Noord-Amerika). Ik weet zeker dat ik er niet naast zit als ik zeg dat 80 procent daarvan niets nieuws onder de zon is (<—– let op deze zin, want die komt later terug). Er zijn maar een bepaald aantal series jaarlijks die er écht bovenuit springen. Die iets anders doen dan de standaard. Of een iets andere draai geven aan het bekende. Ik zeg hier niet mee dat Rellik een van de ‘special ones’ is. De serie doet echter wel wat anders qua vertelling en dat maakt het toch best interessant. En toch… toch ben ik nog niet helemaal overtuigd.

Wie is de rellik, uhh killer?

Rellik gaat over een moordonderzoek dat achterstevoren wordt verteld. Als kijkers worden wij geïntroduceerd aan de vermoedelijke moordenaar. Deze wordt omsingeld door de politie en daarna springt het verhaal steeds terug naar belangrijke momenten die tot deze uitkomst hebben geleid. Rechercheur Gabriel Markham (Richard Dormer) is zelf ook slachtoffer van de killer; deze liefhebbende man/vrouw spoot namelijk zuur in zijn gezicht. Het behoeft dus geen uitleg dat zijn gezicht er nu een tikkie anders uit ziet. De lezer (lees = jij) zal daarom ook snappen dat onze rechercheur nog een appeltje te schillen heeft met de moordenaar. Als hij de moordenaar daadwerkelijk te pakken heeft, tenminste.

Rellik is geen lichte kost, guys. Het is er weer één in de categorie grimmig, rauw en donker, dus zal wellicht lekkerder smaken voor de kijker die houdt van grimmig, rauw en donker. Dit is niet de serie die je afsluit met een glimlach, zeg maar. Wat Rellik in ieder geval niet onderscheidt van de ‘grimmige’ concurrentie, is het feit dat ook deze serie gedragen wordt door een getormenteerde protagonist. Het wordt een beetje standaard. Altijd moeten ze door het leven getekend zijn, weinig sympathiek zijn, soms zelfs klootzakken zijn en rondlopen met een depressieve kop. Ik zei het al; series zijn vaak niets nieuws onder de zon. Dezelfde ‘succesvolle’ formule wordt vaak door een andere serie schaamteloos gekopieerd. Vervolgens hopen de makers maar dat ze iets spannends hebben gedaan met hun jatwerk.

Doe de moonwalk

Rellik banner Meneer Vevie

Dus, Rellik gaat regelmatig terug de tijd in om de identiteit van de dader te achterhalen. Ik heb daar wel een beetje moeite mee. Het kunstje is op zich aardig, maar ik heb het idee dat men een beetje te vaak de moonwalk doet. Ik heb het idee dat sommige kijkers juist met een verward gezicht naar de eerste aflevering zullen kijken. Dit gezicht 😕. The Affair is een serie die vanuit het perspectief van de man en de vrouw wordt vertelt. Die serie brengt hun verhaaltechniek echter wat overzichtelijker. Bij deze aflevering krijg je het idee dat je het net doorhebt en dan springt de serie weer terug de tijd in. Ik vond het trucje nog niet echt functioneel. Dit is pas de eerste aflevering, dus wellicht ligt het aan gewenning. Ik ben er echter van overtuigd dat sommige kijkers de draad zullen kwijtraken. Als ze het draadje überhaupt te pakken krijgen.

Wat wel duidelijk is, is dat Rellik er wel een tandje bij moet doen. Zeg maar gerust een tand. Het is (nog) te formulematig en soms ook gewoon cliché. Het acteerwerk is in ieder geval in orde en de sfeer zit er ook wel in. Nu is het dus aan de serie zelf om wat meer de diepte in te gaan. Rellik is van de makers van The Missing, dus ik geef de serie op dit moment het voordeel van de twijfel. Beloon dat vertrouwen dus. Anders zal ik mijn kijktijd drastisch moeten ‘relliken’. Voor wie het zich afvraagt: Dat is geen woord dat we in de Dikke van Dale zullen vinden.

De trailer:

 

Geef een reactie