Recovery Road – Blackout (Pilot)

Recovery Road is toch best leuk

Wat zou jij doen wanneer je je dochter al slapend op het gazon aantreft? Dat is hoe wij kennismaken met Maddie in Recovery Road. De serie is gebaseerd op het gelijknamige boek van Blake Nelson. Ik heb zelf geen dochter, maar de mini versie van Meneer zou het zwaar te verduren krijgen. Gelukkig is mijn kleine trots nog te jong, dus ik hoef mij daar nog niet druk over te maken. Als je kijkt naar de jeugd van tegenwoordig (zit waarschijnlijk op mijn opa-stoel vandaag), dan is het wel duidelijk dat je er boven op moet zitten. Als een sumoworstelaar. Mijn moeder hoefde mij vroeger alleen een dodelijke blik toe te werpen en ik wist al hoe laat het was. De moeder van Maddie (Jessica Sula, Skins) had er meer bovenop mogen zitten, want haar dochter is de weg kwijt.

Maddie verliest zichzelf in drank, drugs en feestjes. Ze wordt zo laveloos dat ze niet eens meer weet wat zij allemaal heeft uitgespookt. Kijk, dan weet je dat er iets aan de hand is. Dan weet je ook dat het verplichte kost is dat de persoon in kwestie doet alsof haar neus bloed. Maddie loopt dus voortdurend met zakdoekjes, want zij probeert ons ook voor de gek te houden. Op school komen ze er al snel achter dat er wat aan de hand is met Maddie. Er wordt een flesje met wodka gevonden in haar kluisje. Onze jongedame wordt gevraagd een ademtest te doen óf op zoek te gaan naar een nieuwe school. De uitslag van de test laat zich raden. Maddie dient negentig dagen te verblijven in een ‘soort’ afkickkliniek en een detox van vierentwintiguur te ondergaan. Op de kliniek, Springtime Meadows, komt Maddie al snel in aanraking met een aantal kleurrijke medebewoners. Allen zullen zij Maddie helpen haar verslaving te overkomen. Dat zal, wat ook wel duidelijk wordt, met de nodige ups en downs gaan.

Het eerste wat opvalt aan Recovery Road is dat Maddie alle gelegenheid had om te ontsporen. Haar vader overleed drie jaar eerder en haar moeder is een workaholic. Dit is dus een gevalletje ‘je-verliezen-in-destructief-gedrag-om-verdriet-te-verwerken’. Met zo een moeder (Sharon Leal, Boston Public) als die van Maddie wordt het nog makkelijker. Maddie wordt amper gedisciplineerd. Dat terwijl zij juist een tiener is die je strak moet houden. Dan nog gaat het om keuzes maken. Ouders die veel werken hoeft natuurlijk niet te betekenen dat je kind ontspoort. Het betekent wel dat je kind meer ruimte heeft om haar/zijn eigen gang te gaan, maar het is aan de ouders om desondanks je kind(eren) een positieve kant op te sturen. Dat miste ik een beetje in deze aflevering. Moeder Charlotte komt te passief over.

Wat ook opvalt is dat de serie een leuke cast heeft. Hoofdrolspeelster Jessica Sula is naast een hele mooie meid ook een goede actrice. Ondanks dat Maddie niet de meest sympathieke dingen uitspookt, stoor je je nergens aan haar personage. Sula maakt het personage interessant. Haar spel geeft vertrouwen dat zij ook uit de voeten kan met het zwaardere dramatische materiaal dat vast nog zal komen. De andere acteurs zijn ook allemaal likable. Vooral Kyla Pratt (Trish) en Daniel Franseze (Vern) springen er uit. Zij zijn de personages die ervoor zorgen dat het geheel niet té zwaar wordt. Dat is nodig wanneer je als makers verhalen vertelt over zware thema’s als verslaving en alcoholisme.

Aangezien de serie wordt uitgezonden op ABC Family (Freeform in januari), ben ik benieuwd of Recovery Road echt donker durft te worden. Het gaat over een jongedame die van haar verslaving probeert af te komen. Dat is dus ook wat de serie hopelijk het meest gaat belichten. Ik wil zien welke obstakels Maddie dient te overwinnen om weer de beste versie van haar zelf te zijn. Ik wil het ‘vallen en opstaan’ zien. Niet alleen van Maddie, maar ook van de belangrijke personen in haar leven en de mensen van Spring Meadows. Dan wordt Recovery Road echt interessant.

Een opbloeiende relatie tussen Maddie en Wes (Sebastian de Souza, Skins) ligt namelijk al op de loer. Dat maakt een serie als deze aantrekkelijk voor de jonge doelgroep waar de serie zich op richt, maar liefdesperikelen en andere soapachtige dingen komt het niveau vaak niet ten goede. Dat is goed te zien aan een serie als Switched at Birth. Een hele aardige serie, maar ook een serie die zich te vaak verliest in melodramatische wendingen. Ik hoop niet dat Recovery Road uiteindelijk dezelfde kant op gaat.

Recovery Road Banner Meneer Vevie

Dat neemt niet weg dat dit een aardige pilot is. Recovery Road wordt zeker geen hoogvlieger. Daarvoor is de serie (voor het grote publiek) op de verkeerde zender. Toch is dit een degelijk begin van een serie die zeker in de smaak zal vallen bij fans van series als Finding Carter, The Fosters, Switched at Birth en andere soortgelijke series. De serie gaat officieel in januari van start, maar ABC Family heeft de eerste drie afleveringen al via on demand beschikbaar gesteld.

De trailer:

Geef een reactie