Recensie: The Crown – Seizoen 2

Het belang van The Crown

Even wachten. Niet zo ongeduldig! Ik plaats The Crown (IMDb) weer terug op het hoofd van koningin Elizabeth. Er is er namelijk maar een die dat ding mag dragen. Gelukkig maar, want een van de beste series op Netflix is terug (mijn eerdere recensie van deze serie). Back in action! Mijn kijkervaring was dit keer dubbel. Dit is namelijk het laatste seizoen met Claire Foy als de koningin. Het derde en vierde seizoen kent bijna een geheel nieuwe cast. Dat is jammer, want mevrouw Foy schotelt een van de betere performances op televisie voor. We krijgen er gelukkig wel Olivia Colman (Broadchurch, The Night Manager) voor terug en dat is me toch een actrice, joh! Colman speelt Elizabeth in het derde en vierde seizoen van de serie. Ik zeg laat maar komen.

De verantwoordelijkheden stoppen nooit

Heavy is the head that wears the crown. Dat is eigenlijk wel hoe we het leven van Queen Elizabeth kunnen omschrijven. In dit tweede seizoen krijgen de Britse royals genoeg  obstakels op hun pad. Het is weer een tiendelig seizoen. Dit keer gaat het onder andere over het huwelijk van Elizabeth en Philip (Matt Smith), de politieke wisseling van de macht, een diplomatieke rel in Ghana, de ontmoeting met de Kennedy’s, de jeugd van Philip en Charles en de Suez-crisis. De periode is, zeg maar, eind jaren 50 en de jaren 60 van de vorige eeuw.

Peter Morgan (de showrunner) pakt het gewoon erg goed aan. The Crown heeft een episodisch karakter. Elke aflevering staat een ander hoofdstuk uit de geschiedenis van de Britse monarchie centraal. Dat houdt het interessant en zorgt ervoor dat deze serie veel beter te verteren is dan de meeste Netflix Originals.

Morgan kiest de onderwerpen uit waar Elizabeth de mogelijkheid krijgt om een menselijkere kant te laten zien. Dat is denk ik wel wat het meest blijft hangen bij kijkers. Ik durf daarom gerust te zeggen dat deze serie het beeld wat velen hebben van de koningin heeft veranderd. Zeker bij degenen die nooit vat op deze vrouw hebben kunnen krijgen. Dat is wel nodig, want eerlijk is eerlijk: de Britse monarchie is toch een beetje stijf. Als ik naar deze mensen kijk, denk ik: dans een beetje, lach een beetje! Om er vervolgens achter te komen dat er weinig te dansen of te lachen valt, wanneer de buitenwacht niet wilt dat je danst of lacht. Dat er een bepaald beeld is waar je je aan moet conformeren. Wat we hier zien zet toch wel veel dingen in perspectief.

It’s not easy, mate

Wat The Crown zo fascinerend maakt, blijft grotendeels het feit dat de serie er echt in slaagt om de meeste hoofdpersonages een gezicht te geven. De Britse monarchie is voor velen toch een beetje een ‘ver van mijn bed show’. We zien echter de problemen in het huwelijk van Philip en Elizabeth (problemen met een hoofdletter P). De fragiele relatie tussen Elizabeth en Margaret (Vanessa Kirby). De constante druk op de schouders van Hare Majesteit.

Tijdens het kijken heb ik sympathie en medelijden voor Elizabeth. Hoe zal het zijn om altijd onder een vergrootglas te leven. Elke move wordt besproken of bekritiseert. Met alles wat je doet moet je de monarchie en het landsbelang in je achterhoofd houden. That’s not easy, mate. Elizabeth geeft dan ook op een gegeven moment aan dat ze het liefst onzichtbaar zou willen zijn en dat ze nooit voor dit leven had gekozen. Ik kan het haar niet kwalijk nemen, want het is een gecompliceerd leven.

We zien duidelijk dat dit een sterke, maar kwetsbare vrouw is. Ik denk dan aan de aflevering waar een prominent figuur stevige kritiek levert op het functioneren van Elizabeth en het koningshuis. Of de aflevering waarin Elizabeth van een goede vriend te horen krijgt dat Jackie Kennedy niet zo vleiend over haar sprak. Niemand is immuun tegen kritiek. Hoe hard de buitenkant ook is, toch voel je het wel een beetje van binnen. Ik denk dat iedereen wel graag geliefd wilt zijn. En als het niet geliefd is, dan tenminste gewaardeerd en gerespecteerd. Het is ook geen schande om dat toe te geven.

Bedankt, Claire!

Geef mevrouw Foy daarom maar een staande ovatie voor haar werk in het vorige en dit seizoen. Ze is echt de lijm die alles bij elkaar houdt, zeker nu John Lithgow’s Winston Churchill ontbreekt. Dit is namelijk niet zomaar een rol. Ze speelt hier niet de eerste de beste koekenbakker. Haar werk is en blijft uitstekend. Haar expressie en lichaamstaal in de desbetreffende afleveringen is echt treffend. Of in de eerste aflevering wanneer Philip aangeeft dat hun huwelijk “een gevangenis” is. Dat moet toch pijnlijk zijn om te horen. Hun eenheid is alles behalve glamourous.

Hun huwelijk is in grote lijnen een verstandhouding, waar beiden weten wat hun taken zijn. De pagina’s zijn eigenlijk al beschreven. Dat kan geen pretje zijn. Dat is natuurlijk in elke andere ‘normale’ situatie geen basis voor een goed huwelijk. De meeste relaties zouden al gesneuveld zijn. Logisch. Een relatie is al moeilijk genoeg zonder dit soort beslommeringen. Het behouden en onderhouden van een relatie tussen twee verschillende mensen is het moeilijkste dat er is. Ik denk dat we daar allemaal wel over kunnen mee praten. Het is alles behalve makkelijk. Dat maakt dit seizoen nogmaals goed duidelijk.

Tijden veranderen

Wat ook mooi is aan dit seizoen is de verandering die de monarchie meemaakt. Ik doel dan specifiek op de aflevering waar Elizabeth tips krijgt om opener en moderner over te komen. De monarchie krijgt dit seizoen veel meer tegengas. Waar burgers en de buitenwacht veel lovender waren in het eerste seizoen, zien we in het tweede seizoen dat zij juist mondiger en kritischer zijn geworden. Dit seizoen toont ook duidelijk wat voor impact dat heeft en wat de gevolgen zijn. Dat is interessant om te zien. Het toont een monarchie die mee moet met de tijd. Die doorkrijgt dat het moet aansluiten bij de leefwereld van alle Britten. In latere seizoenen zal de mondigheid/kritiek natuurlijk alleen maar toenemen. Door technologie en, bijvoorbeeld, de Britse pers die het vrij hard kan spelen.

Philip wordt ook meer belicht, dus dat is goed nieuws voor wie daarop zat te wachten. Het geeft ons in ieder geval veel meer inzicht over hoe hij in het huwelijk stond. De kijker ziet dat het niet makkelijk is om getrouwd te zijn met een van de beroemdste en invloedrijkste vrouwen ter wereld. We zien welke concessies hij moet maken en het wordt steeds duidelijker wat zijn rol binnen de familie is. Ook Smith wordt in het derde seizoen vervangen en ik ben benieuwd wie hem gaat vervangen. Het is een goede acteur, maar ik heb niet het idee dat hij onmisbaar is. Hij maakt niet zoveel indruk als Foy en Lithgow, bijvoorbeeld.

Seizoen 3 here I come

The Crown banner Meneer Vevie

Ik ben heel benieuwd hoe Olivia Colman het er vanaf gaat brengen. Haar bijdrage zal ook nieuw leven blazen in deze serie. De instellingen weer resetten. Ik heb heel veel vertrouwen in Colman en weet dat zij geen half werk zal leveren.

Ik kijk dus ook weer uit naar het volgende seizoen. Dat is een prestatie, want The Crown is niet mijn type serie. Het doet me op persoonlijk vlak niet veel en het is geen serie die ik tot mijn favorieten reken. Desondanks valt de kwaliteit niet te ontkennen. Het is zo kundig gemaakt, dat ik toch onder de indruk ben. Zo moet het natuurlijk ook zijn. Voor sommigen gaat nu een wereld open, maar niet alles wat niet per se in je eigen straatje valt is slecht. Het is vaak veel genuanceerder. Ik kijk naar The Crown zoals ik kijk naar goede sporters: goede prestaties zijn niet te ontkennen, of ik nou zelf fan ben of niet.

Het tweede seizoen van The Crown gaat op 8 december (2017) in première op Netflix.


Heb je dit seizoen gezien? Dan heb ik spoilers en overige opmerkingen in de aanbieding op de volgende pagina!

De trailer:

Geef een reactie