Recensie: She’s Gotta Have It – Eerste afleveringen

We hebben geen keus, want She’s Gotta Have It

Ik ben blij dat Spike Lee She’s Gotta Have It (IMDb) naar het kleine scherm heeft vertaald. De gelijknamige film (IMDb) (geschoten in zwart-wit) was een van de eerste DVD’s die ik kocht en ik bewaar er warme herinneringen aan. Toen ik hoorde dat Netflix met Spike werkte aan deze versie, dacht ik: ‘dit wil ik zien’. Het origineel ging voor mij over een vrouw die oprecht haarzelf was. Die zich niet liet definiëren door anderen en haar leven leefde zoals zij dat wou. Dat ging gepaard met seksuele vrijheden die de maatschappij vaak alleen accepteert van een man. Het origineel komt uit 1986 en de vrijheden die Nola zich permitteerde werden toch wel gezien als taboe. Wat zijn nu 31-jaar verder. Er is natuurlijk veel veranderd, maar double standards zijn er nu ook volop.

Het zou echter totaal onjuist zijn om dit neer te zetten als een serie die gaat over het ‘vrije’ seksleven van Nola. Er is namelijk veel meer wat Spike Lee ons toont. Er komt een wijd scala aan onderwerpen voorbij. Maar, daar kom ik uitgebreider op terug in mijn recensie van het volledige seizoen van She’s Gotta Have It.

De wondere wereld van Nola Darling

She’s Gotta Have It gaat over Nola Darling (DeWanda Wise), een kunstenares uit Brooklyn. Nola probeert het al worstelend te maken in de kunstwereld en ze houdt er ook nog een ‘relatie’ op na met drie mannen. Deze mannen krijgen maar geen grip op Nola, want Nola is uniek. Nola laat zich door niemand in een hokje stoppen. Dit vaak tot frustratie van haar bedpartners. Daar heeft Nola geen boodschap aan. Zij leeft gewoon haar leven zoals zij dat wil. Ze biedt geen verontschuldigingen aan: take it or leave it. Daarnaast zien wij haar vriendschappen en hoe Nola probeert om te gaan met alle interne- en externe factoren in haar leven. De eerste afleveringen (en het seizoen) zijn een reis door de wondere wereld van Nola en toont hoe zij meerdere ballen in de lucht probeert te houden (no pun intended).

Ik snap jullie, guys: echt, ik snap het

Ik begrijp waarom men gecharmeerd is van Nola: die lichtbruine ogen zijn betoverend. Daarnaast is DeWanda Wise een beeldige vrouw én een goede actrice! Het is mooi om te zien dat Spike Lee veel dingen uit het origineel in zijn tas heeft gestopt en mee heeft genomen. Denk aan de extraverte Mars Blackmon, met zijn opvallende kleding en zijn Jordans. Of de kunst van Nola, dat natuurlijk veel meer aandacht kan krijgen in een serie dan in een film. Ik ben ook blij dat hij heeft besloten een televisieserie te maken en niet een film van 10 afleveringen. De eerste vier afleveringen zijn leuk en onderscheidend genoeg om op zichzelf te staan.

In de eerste ep bijvoorbeeld worden we geintroduceerd aan de lovers van Nola. In de tweede aflevering staan haar vriendschappen centraal. De derde aflevering toont hoe haar lovers haar proberen te definiëren door het zwartje jurkje wat ze dan aanheeft. Aflevering vier toont weer een Nola die het over een andere boeg gooit en zich focust op haarzelf. Dit zorgt ervoor dat het geen sleur wordt om doorheen te komen, zoals de ‘mijn serie is eigenlijk een film’ series.

I like this

She's Gotta Have It banner

Ik kan zeker genieten van de muziek die in de eerste afleveringen van She’s Gotta Have it voorbij komt. The Isley Brothers, Maxwell, Jill Scott, Mary J. Blige, Brian McKnight en Floetry; het zijn allemaal artiesten wiens muziek ik heb grijs gedraaid. Ik deed bijna mijn dansjes in de woonkamer.

Spike Lee is een filmmaker die altijd zwarte acteurs en artiesten een platform heeft proberen te geven. Hij heeft veel films gemaakt van uit onze belevingswereld en aandacht geschonken aan de dingen waar wij tegenaan lopen. Daarom is Spike een regisseur die ik hoog heb zitten. Ook in She’s Gotta Have It snijdt hij maatschappelijke en sociale thema’s aan die prominent zijn in de zwarte gemeenschap. Daar blijft het echter niet bij, hoor. Veel thema’s zijn namelijk universeel. We kunnen ons allemaal vinden in onderwerpen als sex, gentrificatie, zelfacceptatie, vrijheid, onzekerheid en respect.

Het helpt ook dat Spike Lee alle afleveringen heeft geregisseerd. Je zag het bij series als Big Little Lies, True Detective en The Knick: je merkt dat de samenhang groter is en dat de toon meer hetzelfde is, als één persoon achter de camera staat. Voor nu zeg ik: bedankt Spike voor deze televisieversie. Ik zie je terug bij mijn recensie van het volledige seizoen.

She’s Gotta Have It staat vanaf vandaag 23 november (2017) op Netflix.


De eerste afleveringen gezien? Dan heb ik spoilers en overige opmerkingen in de aanbieding op de volgende pagina!

De trailer:

Geef een reactie