Project Orpheus – Eerste aflevering

Ik werd niet echt warm van Project Orpheus

De laatste jaren worden er steeds meer Nederlandse series gemaakt. Ik kan ernaast zitten, maar ik heb het idee dat ik steeds vaker een aankondiging hoor van een nieuwe serie. Project Orpheus kwam voor mij ook min of meer uit het niets. Meneer is in ieder geval blij met deze ontwikkeling. De enige manier dat het niveau omhoog gaat, is door meer series te maken. Door meer Nederlandse acteurs de mogelijkheid te geven om zich te ontwikkelen en zichzelf in de kijker te spelen. Project Orpheus heet ik daarom graag welkom op het kleine scherm, ondanks dat de eerste aflevering mij niet echt wist te overtuigen.

Maar wat is Project Orpheus: Ik heb een mooie samenvatting gestolen van mijn elektronische vriend genaamd het internet. “Vijf medisch studenten doen mee aan een experiment dat hen de dood laat mee maken. Maar tegen welke prijs? Hoe meer zij geïntrigeerd raken door Project Orpheus, hoe meer zij hun leven daadwerkelijk op het spel zetten. Ivan, Nienke, IJsbrand, Amira en Daan krijgen de kans om een jaar lang opgeleid te worden door de gerenommeerde dokter Lunshof. Wat voor hen begint als een wetenschappelijk avontuur, eindigt in een ijzingwekkende nachtmerrie. De studenten ontdekken per toeval Project Orpheus. In dit project worden proefpersonen klinisch dood gemaakt en daarna ingespoten met een geheim medicijn, waardoor ze weer tot leven kunnen worden gewekt. Voor een korte periode begeven ze zich in het hiernamaals, tussen leven en dood. Daar krijgen ze een speciale gave, die eerst heel waardevol lijkt, maar misschien nog wel veel meer gevaren met zich mee brengt…”

De eerste aflevering introduceert ons aan de personages die het avontuur aangaan. Het zijn typische ambitieuze studenten die elkaar in sommige gevallen proberen af te troeven, maar elkaar ook helpen waar nodig. Project Orpheus geeft nog niet veel prijs over de achtergrond van de vijf. Daan (Lisa Smit) blijkt geestelijke problemen gehad te hebben en wordt, als de dochter van de directrice, niet serieus genomen door dokter Lunshof (Guy van Sande). De personages blijven een beetje vlak. Je leert niemand echt kennen. Wat er zich tussen hen afspeelt (bijvoorbeeld de rivaliteit tussen Amira en Ijsbrand of Nienke die zich ontfermt over Ivan) komt ook niet binnen. Ik werd er niet warm van, terwijl ik toch onder mijn deken lag.

Niet alles is ook even logisch. Dat deze ‘rookies’ geen strobreed in de weg wordt gelegd om op elkaar te experimenteren, vind ik hoogst opmerkelijk. Mijn wenkbrauw stond dan ook meermaals omhoog. Dat zo een geheim project zo makkelijk ontdekt wordt, is ook vrij twijfelachtig te noemen. Je zou toch denken dat men meer voorzorgsmaatregelen had genomen. Dat men in ieder geval zo een spraakmakend project beter zou beveiligen. Het klopt gewoon niet. Het roept vragen op hoe dit project überhaupt geheim is gebleven als zelfs een beginnend medisch student het project zo kinderlijk eenvoudig ontdekt. Nee, het script is niet heel sterk te noemen. Het lijkt wat dat betreft op een gatenkaas.

Het komt goed uit dat ik (terwijl ik dit schrijf) thuis ben, want het acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven. Project Orpheus geeft de schreeuwlelijk die voortdurend roeptoetert dat Nederlanders niet kunnen acteren en dat Nederlandse series niet deugen, genoeg reden om zijn/haar mond open te doen. Ik heb er een hard hoofd in dat een van de acteurs deze serie naar een hoger plan gaat tillen. Er zullen dan veel mensen moeten helpen tillen, ben ik bang. Jouman Fattal (Amira) overtuigde mij dan het meest.

Maar goed, de dialogen die zij voor hun kiezen krijgen doen hen ook geen plezier. Niemand wordt er blij van om dialogen in de trant van “mijn scores waren excellent” en “geef mij de kans om te laten zien dat ik excellent ben” uit te spreken. Nee, ik zou op dat moment niet de polonaise lopen. En, de alom overheersende score helpt ook niet mee. Je hoeft niet bij tachtig procent van de scènes een riedeltje in te zetten. Het is simpelweg too much. Project Orpheus lijkt daarmee op het gros van de series van de Amerikaanse netwerkzenders. Die maken zich hier ook vaak schuldig aan. Ook met stilte kun je significante dingen markeren. Less is more. Echt waar. Less is more.

Project Orpheus Banner Meneer Vevie

Toch ben ik blij dat een Nederlandse zender een serie in dit genre aandurft. Wie weet zijn de komende afleveringen beter dan de eerste aflevering. Het thema is interessant en met wat gesleutel kan er in de tweede aflevering een betere serie staan. Maar er moet dan zeker aan het nodige gesleuteld worden. As we speak hang ik aan de lijn met Bob de Bouwer. Wie houdt van sciencefiction en graag Nederlandse series een kans geeft: geef Project Orpheus dan een kans. Al is het maar voor een aflevering. Ik ben toch benieuwd wat Project Orpheus met dit thema gaat doen. Ik stem dus volgende week weer in, al moet de serie mij dan wel meer overtuigen. Anders ben ik bang dat ik snel op zoek ga naar een ander project…

De trailer:
https://youtu.be/YQ68UwGHHr0

6 Comments

  1. Sascha van der spek maart 14, 2016
    • Meneer Vevie maart 14, 2016
      • Sascha Van Der Spek maart 18, 2016
        • Meneer Vevie maart 21, 2016
      • Pino maart 21, 2016
        • Meneer Vevie maart 21, 2016

Geef een reactie