Game of Silence – Eerste afleveringen

Game of Silence is niet verkeerd

We waren allemaal ooit jong. Vrienden voor het leven. Vrienden door dik en dun. Naarmate je ouder wordt merk je uiteindelijk dat alles verwaterd. Echte vrienden blijven vrienden, maar je merkt wel dat sommige contacten minder worden. In Game of Silence hebben deze vier vrienden ontzettend veel meegemaakt. De serie doet denken aan de film Sleepers. Een film waar jongeren stelselmatig werden misbruikt in een jeugdinrichting. Game of Silence is gebaseerd op de Turkse serie Suskunlar.

De serie gaat over een vriendengroep, Jackson, Gill, Shawn en Boots, die door een tragische gebeurtenis na vijfentwintig jaar weer samenkomt. De heren groeiden samen op in Texas. Daar hadden zij de perfecte jeugd totdat het noodlot toesloeg. De jongens hebben uiteindelijk negen maanden doorgebracht in Quitman, een jeugdgevangenis. Deze negen maanden hebben hen voor eeuwig veranderd. Bij velen van hen zitten de trauma’s die zij daar hebben opgelopen nog diep. Zoals het dit type serie betaamt, haalt het verleden de heren in en worden zij weer geconfronteerd met gruwelijkheden die zij hebben proberen te vergeten. Zoals het dit type serie óók betaamt, wordt het al snel duidelijk dat er een groter achterliggende mysterie speelt. De heren zijn vastbesloten om gerechtigheid te krijgen voor wat hen jaren geleden is overkomen. Tenminste, als de hogere machten die spelen niet eerst met hen afrekenen.

De eerste twee afleveringen van Game of Silence zijn zeker boeiend. Er wordt goed geacteerd en dat is wat deze serie overeind houdt. De nodige clichés passeren de revue, maar dat is (nog) niet storend te noemen. Het komt erop neer dat een stel vrienden hun borst vooruit doet en zegt: ‘met ons valt niet meer te sollen en het is tijd om men met gelijke munt terug te betalen’. In flashbacks toont de serie hoe zwaar Jackson, Gill, Shawn en Boots het te verduren hadden in jeugddetentie. Het valt heel goed voor te stellen dat de mannen daar blijvende littekens aan hebben overgehouden. De flashbacks hadden voor mij niet altijd gehoeven.

Doordat er veel gebeurt hou je als kijker makkelijk je aandacht vast. Ik ben dan ook benieuwd of de serie ook echt wat gaat zeggen over de onderwerpen die voorbij komen. De toestand in jeugdinrichtingen, bijvoorbeeld. Of hoe men de politiek misbruikt voor eigen gewin. Het zijn dus zoals gezegd interessante thema’s, waarvan je hoopt dat deze thema’s niet ondersneeuwen aan een overvloed aan plot. De tegenstanders van de vriendengroep mogen ook wel meer een gezicht krijgen. Het is vermakelijk, maar ik zie wel zeker waar de schoen wringt.

Het enige echt jammere in deze afleveringen is dat er weer een groot mysterie/complot bijgehaald moet worden. Wat de mannen is overkomen in Quitman is wat mij betreft al interessant genoeg. Om het verhaal ‘grootser’ te maken snap ik dat makers al snel terecht komen bij een mysterie. Ik zie het in serieland echter te vaak de verkeerde kant opgaan. Er wordt geheim op geheim gestapeld. Complot op complot. Vervolgens wordt de kijker dan vaak beduveld, omdat de antwoorden simpelweg tekort schieten. Was de driehoeksverhouding waar de serie naar hint ook nodig? Ik waag het te betwijfelen. Vooral omdat ik in dit geval wordt geconfronteerd met een vrouwelijk personage dat zodoende geheel gedomineerd wordt door de mannen in haar leven. Dat zorgt bijna nooit voor een interessant personage.

Game of Silence Banner Meneer Vevie

Game of Silence is geen vervelende zit. Het is alleen de vraag of de aanwezige clichés de serie niet uiteindelijk onderuit halen. Want dit is het type serie waar je eigenlijk wacht op een botsing, omdat je het gevoel hebt dat het op elk moment mis kan gaan. Ik zie de ambulance al klaar staan. De tijd zal leren of Game of Silence het spel dat zij speelt winnend kan afsluiten. Verwacht in ieder geval op dit moment een redelijke serie die hoogstwaarschijnlijk niet zal verrassen, maar op zich niet verkeerd is.

De trailer:

Geef een reactie