Recensie: Mindhunter – Seizoen 1

Op zoek naar een Mindhunter

Mindhunter gaat over twee FBI-agenten van de Behavorial Sciences Unit die het in 1977 hun missie maken om achter de beweegredenen te komen van moord. Wat is de psychologie erachter en wat heeft de moordenaar tot dit misdrijf gedreven? Voor hen werd er namelijk nooit stil gestaan bij de ‘waarom’ vraag. Als de crimineel gepakt werd, was het werk van de FBI gedaan. Maar wat als je door het bestuderen van het gedrag, de opvoeding en jeugd van criminelen patronen kunt ontdekken… Patronen en kennis waarmee dit soort misdrijven wellicht in de toekomst voorkomen kunnen worden. Agenten Holden Ford (Jonathan Groff, Looking) en Bill Tench (Holt McCallany, Lights Out) dienen eerst de FBI zelf te overtuigen van het nut van hun werk, maar dat zal vast wel goed komen.

Je zult hier maar elke dag mee te maken krijgen

Holden en Bill interviewen steeds meer moordenaars en krijgen steeds meer inzicht in hoe deze mensen in elkaar steken. Het onderzoek wat zij verrichten deden zij eerst naast hun normale werkzaamheden. Later wordt hun werk gesubsidieerd en kunnen zij, en Dr. Wendy Carr (Anna Torv), fulltime bezig met hun research. Hun werk zal interessante bevindingen opleveren, maar ook vraagtekens oproepen over hoe het onderzoek wordt uitgevoerd. De bevindingen van hun research gaat je niet in de koude kleren zitten. Gruwelijke moorden en bizarre verkrachtingen: ze zien het allemaal. Probeer dan maar s’avonds met een leeg hoofd te gaan slapen. Geloof mij: dat lukt je niet.

Mindhunter is een erg boeiende serie, maar eerlijk is eerlijk: het is zeker niet voor iedereen. Er gebeurt niet veel en wat er gebeurt speelt zich voornamelijk af in gesprekken. Dit is een serie die erg leunt op dialoog. Gesprekken tussen de hoofdrolspelers, met moordenaars, autoriteiten, betrokkenen, etcetera. Er zit niet veel tempo in. Als dit je boeit zet je het weg als interessant. Laat dit je koud, dan zet je het weg als saai. Zo simpel is het. Dit is geen serie voor kijkers die houden van een serie met peper in de reet. Met snelle plotwendingen en een moordend tempo. Er zit zeker peper in, maar dat peper zit in de verontrustende gesprekken die worden gevoerd en de beweegredenen van de moordenaars. Het zijn de inzichten dat het team opdoet dat je als kijker aan de buis gekluisterd houdt. Het is fascinerend. Daarom houdt het true crime genre ons ook zo in zijn greep.

Voortdurend blijven sleutelen

Holden en Bill zetten dus hun eigen team op. Ze werken aan hun methodologie en zijn voortdurend aan het sleutelen. Vooral in de eerste afleveringen merk je dat de heren zoekende zijn. Hun werk wordt wel steeds meer geaccepteerd binnen de FBI en de eerste successen beginnen te komen. Maar, weten de heren echt waar zij mee bezig zijn? Hoe ver kan het team gaan en welke handelingen zijn geoorloofd? Vooral Holden heeft zo zijn eigen werkwijze en met dit personage zal het publiek de meeste moeite hebben. Hij gaat regelmatig over de schreef en houdt er zijn eigen regels op na. Vertel mij maar hoe lang dat kan of gedoogd wordt in een bureaucratische omgeving als de FBI… Zonder de inbreng van een personage als Bill Tench, zou Mindhunter een groot probleem hebben.

Gelukkig is de cast erg sterk en heeft de serie een duidelijke toon en stijl. Dat komt voor een groot deel door regisseur David Fincher, die met films als ZodiacSe7en en Gone Girl wel heeft bewezen dat hij raad weet met dit soort onderwerpen. De overige regisseurs weten de stijl die Fincher in de eerste aflevering neerzet goed vast te houden. Wat zeker blijft hangen is dat de ‘waarom-vraag’ altijd relevant zal blijven. Kijk naar de schietpartijen in Las Vegas en Orlando, bijvoorbeeld. Zullen we ooit écht weten wat dit soort mensen drijft en waarom zij zo over de schreef gaan? Dat circuleert wel door deze serie, ondanks dat het team steeds meer inzicht krijgt in de psyche van moordenaars.

Een goed eerste seizoen met flink wat aanmerkingen

Mindhunter banner

Het eerste seizoen is goed, maar ik wil de serie zeker geen topper noemen. De band met de personages ontbreekt. Ondanks dat het privé-leven van Holden wordt getoond en we ook wat mee krijgen van Bill’s situatie. Vooral Holden is een personage waar je echt niet warm van wordt, terwijl Groff gewoon sterk acteerwerk laat zien. Je kunt moeilijk sympathie voor hem opbrengen omdat je net als Bill ook te vaak aan hem twijfelt. Er blijft een zekere afstand tot het publiek. Dat is een groot minpunt. Een serie die zoveel leunt op de dialoog, werkt alleen als je ook echt warm gemaakt wordt voor de personages. Ik had graag meer gezien van Bill en zijn familie, zeker omdat het bij hem echt duidelijk wordt dat dit werk zijn tol eist. Logisch, want dit kan je ook niet onberoerd laten.

Mindhunter pakt je gewoon veel minder wanneer Holden en Bill geen moordenaars interviewen of niet met lokale agenten op onderzoek gaan. Voor de relatie van Holden en Debbie (Hannah Gross) hoef je het niet te doen, omdat Holden ook daar een koude kikker is. Er vindt ook tè veel expositie plaats, waardoor men voortdurend meer vertelt dan er daadwerkelijk getoond wordt. Dat is in elke serie een probleem, dus ook hier. Dat had anders gemoeten en zorgt ervoor dat het zeker niet altijd entertainend is. Zodoende is dit een serie die beslist weet te fascineren, maar die je vooralsnog niet écht voelt. Toch zit ik zeker klaar voor het al bestelde tweede seizoen.


Heb je dit seizoen al gezien? Dan heb ik spoilers en overige opmerkingen in de aanbieding op de volgende pagina!

De trailer:

Geef een reactie