Master of None – Seizoen 1

Ik ben definitief een Master of None

Ouder worden is niet makkelijk. De goede jeugdige herinneringen verdwijnen steeds verder in de achteruitkijkspiegel. Ouder worden betekent volwassen worden. Het betekent nadenken over je toekomst. Wat wil ik nou écht met mijn leven en met welke mensen wil ik mijn leven delen? Wellicht belangrijker: met wie wil ik mijn leven delen en ouder worden? Blijf ik rokkenjagen of houd ik het bij één rok? Master of None bespreekt onder andere dit soort thema’s. Maar, de serie heeft het ook over opgroeien als kind van immigranten in Amerika, over de rol van vrouwen in de samenleving, ouderdom, vriendschap en het houden en onderhouden van een relatie. Master of None is enorm (zeg maar gerust overweldigend) positief ontvangen door critici. Deze gaat verschijnen op meerdere top tien lijstjes dit jaar. Ik begrijp waarom: dit is een fantastische serie! Ongetwijfeld een van de beste nieuwe series van dit jaar en wat mij betreft de beste nieuwe comedy van het jaar.

Aziz Ansari (Parks and Recreation) speelt Dev. Dev is een dertigjarige acteur uit New York. Dev verdient zijn geld voornamelijk met rolletjes in reclames, maar hij probeert ook grotere rollen te bemachtigen. Het leven in New York is altijd een avontuur met Dev. Wij zien zijn vrienden, ouders en potentiële liefdes de revue passeren. Met zijn vrienden bespreekt Dev het leven en alles wat hen bezighoudt. Lukt het Dev om carrière te maken en grotere rollen te scoren. En, hoe zal het Dev vergaan in de liefde?

Wat Master of None zo sterk maakt, is dat de serie verhalen vertelt op een luchtige, maar treffende manier. Het zijn verhalen die vaak onderbelicht blijven op televisie. In de tweede aflevering genaamd Parents verhalen de Indiase ouders van Ansari (zijn echte ouders) en de vader van zijn Taiwanese vriend Brian over hun komst naar Amerika. Daar zie je de opofferingen die deze mensen hebben gemaakt om hun gezin een beter leven te geven. Dat terwijl Dev en Brian al met veel pijn en moeite hun ouders bezoeken. In de vierde aflevering genaamd Indians on TV gaat het over het beeld dat wordt neergezet in de media over mensen uit India. De stereotypes waar de blanke maatschappij aan blijft vasthouden en het gedrag (en accent) dat wordt verwacht van iemand uit India. Het zijn enorm boeiende onderwerpen die niet alleen boeiend, maar ook erg grappig worden vertelt. Het is daarnaast herkenbaar. Je hoeft echt geen immigrant (of kind van een immigrant) te zijn om deze humor en onderwerpen te kunnen waarderen. Ansari vertelt genoeg universele verhalen die iedereen zou kunnen waarderen. Er komen in daaropvolgende afleveringen nog genoeg aan. Daarnaast is hij genereus en krijgen genoeg personages boeiend materiaal om mee te werken. Ansari laat hiermee zien dat hij niet alleen geconcentreerd is op zichzelf/zijn visie op de wereld, maar dat hij ook oog heeft voor het oogpunt van anderen. Zelfs tertiaire personages krijgen boeiende dingen te doen. Master of None is zoveel meer dan de ervaringen van Ansari. Dat komt eigenlijk in elke aflevering naar boven.

Elke aflevering presenteert wel een interessant thema waar je als kijker je tanden in kunt zetten. Zelfs iets simpels als het op straat lopen met vrienden hoeft niet saai te zijn als er interessante dingen worden besproken. Wat ook opvalt is dat niet alle vrienden van Dev in elke aflevering te zien zijn. Denk er eens over na: situaties net als in Friends (of menig andere sitcom of comedy) waar je je vrienden bijna elke dag ziet, zijn niet zoals het gaat in real life. Vooral niet als je boven de dertig bent en de meesten een baan/gezin hebben. Dat neemt nou eenmaal veel tijd in beslag. Op een gegeven moment zie je elkaar gewoon minder. Het hoort erbij. Ik denk dat iedereen dat kan beamen. Als Ansari dit dus bewust op deze manier heeft gedaan, is dat wat mij betreft erg goed uitgepakt. Iets waar meer series/films een voorbeeld aan kunnen nemen.

De relatie van Dev en Rachel (Noel Wells) ontvouwt zich ook langzaam gedurende het seizoen en komt langzaam tot een climax. Als iemand die rond dezelfde leeftijd is als Dev en Rachel herken ik mij zeker in hoe hun relatie wordt opgebouwd. Ik ken het gevoel van altijd op zoek zijn naar iets beters. Maar, ‘iets beters’ is niet altijd beter. Soms staat ‘beter’ gewoon voor je neus. Je moet het alleen willen en durven zien. Ik herken ook de druk die je kunt voelen in een relatie wanneer je te maken krijgt met verwachtingen van de buitenwereld. Wanneer je te maken krijgt met verwachtingen van je partner. Het is tegenwoordig al moeilijk genoeg om een geschikte partner te vinden, laat staan om een relatie te onderhouden. In deze serie zie je het plezier, de genegenheid, de ruzies en de strubbelingen. Je ziet ook de sleur die kan optreden in een relatie. Wij lachen samen. Wij huilen samen. Het kan heel leuk zijn. Het kan heel moeilijk zijn. Geen enkele relatie is perfect. Het belangrijkste dat je meeneemt uit Master of None is dat het mensen van vlees en bloed zijn. Mensen die te maken krijgen met successen en teleurstellingen.

1

Nee, nogmaals: Master of None is een fantastische serie. Een ‘moetje’ noem ik dit. Bij mij gaat deze ongetwijfeld de top tien in dit jaar, dat staat vast. Nu is het wachten tot Netflix de serie een tweede seizoen geeft. Dat kan ook haast niet anders. Deze serie is zo extreem lovend ontvangen, dat een tweede seizoen gegarandeerd is. Er zit nog zoveel meer in. Ik zeg: laat dat tweede seizoen maar komen. Meneer Ansari, Meneer Vevie ziet u volgend jaar!

 

2 Comments

  1. Nostra november 9, 2015
    • Meneer Vevie november 9, 2015
  2. Pingback: Atlanta - Eerste afleveringen - Meneer Vevie september 26, 2016

Geef een reactie