Four in the Morning – Eerste afleveringen

Four in the Morning is bad, like really bad

In mijn recensie van Better Things zei ik het volgende. “Ik geef daarom ook regelmatig aan dat je een serie niet moet beoordelen op de pilot. Probeer altijd een aantal afleveringen voordat je een definitieve mening vormt. Alle series hebben tijd nodig en vooral comedy’s hebben tijd nodig om hun groove te vinden. Maar soms… soms zijn series vanaf de start een puinhoop en geven zij je meteen zo een zure smaak in de mond dat je de serie afschrijft.” Four in the Morning is een puinhoop. De pilot van deze serie is zó slecht dat veel kijkers meteen afhaken. Het is zó slecht dat ik het halverwege af wou zetten. Meneer houd van series, maar soms maken zij het te bont. Four in the Morning maakt het veel te bont en dan heb ik het niet over James.

De serie volgt vier twintigers die allen het beste van het leven en hun relaties proberen te maken. Tot dit punt kan ik het nog volgen. William (Mazin Elsadig, We Are Disorderly) en Jamie (Michelle Mylett, Letterkenny) zijn een stel en dat geldt ook voor Bondurant (Daniel Maslany, Corner Gas) en Mitzi (Lola Tash, Republic of Doyle). Het ‘opmerkelijke’ van Four in the Morning is dat alles zich afspeelt om, rond of na 04.00 uur. Onderwerpen als liefde, vriendschap, bedrog, verdriet en de dood komen dan voorbij. Naar eigen zeggen is dit een serie over “zelfontdekking, teleurstelling en het reiken naar dromen die altijd onbereikbaar lijken”. Ik kan het nog steeds volgen. Dat zijn onderwerpen die interessant zijn. Mits deze onderwerpen goed worden uitgevoerd.

Somebody shoot me

Four in the Morning is naar eigen zeggen een “unconventional comedy spiked with a touch of magical realism”. De serie zoekt inderdaad surrealistisch terrein op. De serie onderscheidt zich ook inderdaad van veel andere comedy’s. Maar, (zo blijkt) dat maakt een serie niet automatisch beter. Het is namelijk een helse opgave om de eerste aflevering van deze serie te overleven. Zelfs als je een doomsday prepper bent die zit te wachten op de dag des oordeels. Ik zat op een gegeven moment nog net niet op mijn knieën, met mijn handen gevouwen en wijzend naar boven. Ik weet dat ik het zelf in de hand heb. Ik kan altijd stoppen. Toch heb ik vaak de neiging om iets een kans te geven. ‘Misschien wordt het wel beter’, denk ik dan. Toegegeven, de tweede en derde aflevering zijn beter dan de eerste. Het probleem is dat het kwaad dan al is geschied.

Bondurant is mogelijk het vervelendste personage dat ik ooit gezien heb. Daniel Maslany (het broertje van) is als Bondurant zo geforceerd, zo overdreven en zó hinderlijk, dat het een personage wordt dat je niet kunt vergeven. Zodra hij zijn smoel opentrekt zit je klaar om een flying kick richting het scherm te doen. Ik had telkens het gevoel dat ik door Hulk Hogan gewurgd werd. Wie dacht dat dit een goed idee was? Het moet een artistiek personage voorstellen, maar als dit artistiek is… dan wilt niemand artistiek zijn. Het lijkt voortdurend alsof Bondurant in een andere serie speelt dan de overige cast. Dan heb je dus andere personages nodig die het geheel in balans brengen. Die rust brengen in de chaos. Dat lukt helaas nooit. Personages verliezen zich in ellenlange grootse dialogen. Het is een van de problemen dat het tweede seizoen van True Detective plaagde: niemand praat zo! Wie denkt dat het een goed idee is om de vriendin van je beste vriend de liefde te verklaren.. Waar hij bijzit! Nogmaals: wie dacht dat dit een goed idee was?

Drie afleveringen en niet een minuut meer

Four in the Morning banner Meneer Vevie

De tweede aflevering, Day Kids, is alleen maar te pruimen door de gastacteurs. Het gaat dan om twee kinderen die maar een dag leven. Wij zien hen letterlijk steeds ouder worden en sterven. Dan bespreekt de serie interessante thema’s en is het nog enigszins de moeite waard. De moeite waard omdat het dan niet gaat om de hoofdpersonen. Dat is toch een probleem? De derde aflevering draait weer om hen en I. Don’t. Care. Niet eens een klein beetje. Niemand is interessant en na drie afleveringen heb ik nog steeds geen idee wat deze personages drijft. Ze praten veel, maar zeggen weinig. Wat is het nut van deze serie? Is het de bedoeling om hip/gewaagd te zijn? Prima, ik heb daar totaal geen probleem mee. Maar slaag dan tenminste in je opzet. Maak dan tenminste een beetje indruk. Als het Four in the Morning is, dan slaap ik gelukkig nog. En, ik ben niet van plan om een minuut van mijn slaap te missen voor deze serie.

De trailer:

Geef een reactie