Fear the Walking Dead – So Close, Yet So Far

De tweede aflevering is al iets beter dan de pilot. Ik zeg ‘iets’ beter, omdat er nog steeds dingen zijn die niet werken. Het beste aan deze aflevering is de dreiging die in de lucht hangt. Het gevoel van onzekerheid. De totale gemeenschap die afbrokkelt, zonder dat de massa echt doorheeft wat er gaande is. Hier speelt FTWD goed op in door zich vooral op dit aspect te richten. De zombies uit de moederserie zijn nog ver weg, dus de dreiging kan logischerwijs niet van hen komen. Dus zie je in FTWD scènes waarin de massa zich keert tegen de politie. Scènes waar mensen zoeken naar antwoorden, omdat zij die van niemand krijgen. Wat je ook ziet is dat men al voornamelijk in eigen belang denkt. Er wordt geplunderd. Er worden levensmiddelen ingeslagen. Er worden dus al voorbereidingen getroffen door sommigen om zich te wapenen tegen de storm die zal komen. Dit komt goed over. Dit is waar FTWD zich voornamelijk op moet richten. Op het spreiden van chaos. Op de strijd die er zal losbarsten tussen mensen onderling wanneer voedsel schaars wordt en het eigen vege lijf gered moet worden. Wat doe je dan? Heb je dan je naasten lief? Of doet dat er allemaal niet meer toe wanneer de civilisatie afbrokkelt?

Wat dus (nog) niet werkt is hoe personages zich gedragen in bepaalde situaties. In menig film en serie is dit altijd een heikel punt. Een gegeven als FTWD (zombies) is natuurlijk ongeloofwaardig. Hoewel ongeloofwaardig? Misschien zijn zij wel onder ons. In de ochtend in de trein zie ik genoeg zombies. Slapend, met het kwijl lopend uit hun mond. Sommigen van deze individuen hebben geen visagie nodig om te figureren in FTWD. Maar enfin, de geloofwaardigheid zoek je dus niet in het gegeven, maar in de onderlinge relaties en afhankelijkheden. Gedragen mensen zich zoals ‘normale’ mensen zich zouden gedragen in deze context? Zie hier rare situatie numero uno. Madison, Travis en Nick zijn in het begin van de aflevering op zoek naar Alicia. Zij komen erachter dat zij bij haar vriendje Matt vertoeft. Niet lang daarna leren zij zij dat er wat aan de hand is met Matt. Rara, wat zal dat zijn? Wij weten natuurlijk wat. In de pilot zijn Madison, Travis en Nick op de hoogte gesteld van de vleesetende medemens. De drie komen eindelijk aan bij de woning van Matt. Wat zou mijn moeder doen in deze situatie? Juist… die zou een Usain Bolt doen! De 100 meter lopen in 6 seconden. Die zou waarschijnlijk door het raam rennen. De stenen uit de straat rennen om bij haar kinderen te komen. Wat doet Madison? Madison gaat op haar dooie gemakje naar binnen. Geen sprintje, niks… Geen acceleratie, niks… Ze maakt haast, maar het had met wat meer tempo gemogen. Het is tenslotte jouw dochter die in het huis is met een vleeseter! Je hebt zelf gezien waar deze dingen toe instaat zijn. Bij wijze van spreken had je dus uit de auto moeten duiken voordat die stil stond.

Door naar rare situatie numero dos! Even later gaat Madison erop uit om medicijnen te halen voor Nick die ontwenningsverschijnselen heeft. Zij gaat naar haar werk (de school waar zij les geeft). Al snel plundert zij een kast met de benodigde middelen. Madison komt een student van haar tegen die heel verstandig is. Die is zelf namelijk al aan het opslaan geslagen omdat hij de naderende shitstorm al voorzag. Zeer apart is het dat hij vraagt naar het mes dat Madison van hem had afgenomen in de pilot. Had je in de tussentijd geen ander mes kunnen vinden? Jij? De gozer die zo op zijn hoede was en meer wist dan iedereen? Juist jij had al een lopende mes-depot moeten zijn. Je denkt aan de verkeerde dingen, jongeman! Nog vreemder: een collega van Madison is een inmiddels een lopende dode. Dus hij doet zijn Michael Jackson in de videoclip van Thriller en komt dreigend op Madison en de jongen af. Wat doet Madison? “Hey collega, gaat alles goed? Kan ik je helpen? Kan ik wat koffie voor je inschenken? Ik haal hulp voor je!” Wat had Madison moeten doen? Juist… een Usain Bolt! Optrekken sneller dan een Lamborghini om er weg te komen! Madison, nogmaals: je weet waar deze dingen toe in staat zijn. Doe niet achterlijk, alstublieft! Je ergert niet alleen mij, maar een groot gedeelte van het publiek met deze dommigheid! You’re smarter than that, Maddy! Kim Dickens acteert sowieso iets te intravert op sommige momenten. Wie bekend is met het werk van Dickens weet dat dit haar manier van acteren is, maar soms mag het wat levendiger. Wat uitbundiger.

Maar wacht, er is meer: tada, rare situatie numero tres! Waarom lichten jullie arme Alicia nou niet in over wat er aan de hand is? Dit is hinderlijk gedrag. Wij (het publiek) weten wat er aan de hand is. Een deel van de cast op het scherm ook. Waarom rapporteer je dan niet als een goed ingevoerde journalist aan je naasten welke pleuris er is uitgebroken? Nu laat Madison haar dochter beloven dat zij thuis blijft, terwijl je daar geen garantie op hebt. Nu riskeer je het leven van je dochter die omdat zij verliefd is (dat neem ik haar dus niet eens kwalijk) weer richting haar zombie-wordende vriendje wilt trekken. Zeg gewoon Matt wordt spoedig een vleeseter en die zal spoedig in jouw snoetje willen happen. Alicia zou het waarschijnlijk niet geloven. Zij heeft tenslotte nog niet met haar eigen ogen de ellende gezien. Maar, doe iets. Vertel iets. Bescherm je kroost! Je zou het jezelf niet vergeven als je kind een zombie-snack wordt, terwijl jij dit had kunnen voorkomen. Het acteerwerk van Alicia Debnam-Carey (Alicia) is niet overal even overtuigend, trouwens. Carey is een weinig expressieve actrice die zeker nog heel wat moet groeien in haar rol om echt wat te kunnen toevoegen aan deze serie.

We komen wel nieuwe castleden tegen. Een winkeleigenaar, zijn vrouw en dochter verlenen Travis, Liza en Chris onderdak wanneer zij beschutting zoeken van de rellen die zijn uitgebarsten. De politie loost namelijk hun kogels op zombies. De populatie weet niet waarom. Dus, de pleuris breekt uit. Daar kon je op wachten. Dit punt in FTWD is natuurlijk zeer logisch, omdat men ziet dat er vreemde dingen gebeuren. Zij horen de verhalen, hebben sommige dingen met eigen ogen gezien óf willen gebruik maken van de ontstane chaos. Je kunt de mens niet in het donker laten, want dan gaan wij zelf op zoek naar antwoorden. Vooral in deze tijd waar informatie overal is, vaak een muisklik weg. Mensen worden geadviseerd om binnen te blijven. Maar waarom? De overheid heeft zelf natuurlijk ook nog niet alle antwoorden, dus zij zal zelf geen paniek willen verspreiden. Maar door zich zo te manifesteren wordt de paniek juist groter. Beetje bij beetje (lees: aflevering bij aflevering) beginnen de levens van een ieder steeds verder af te brokkelen. Dit is verreweg het interessantste. Trouwens, het is wel duidelijk te zien dat FTWD niet meer in Los Angeles is. Weg zijn de vele shots van de stad, weg is ook meteen de sfeer die LA bracht in de pilot. Filmen in Vancouver is natuurlijk voordeliger, maar het is geen LA.

Al met al een redelijke aflevering. Wederom niet hoogstaand, maar zeker niet minder dan de pilot. Er is duidelijk nog veel werk te verzetten.

Geef een reactie