Daredevil – Seizoen 1

Bloed, zweet en Daredevil

Jessica Jones is net beschikbaar op Netflix, maar in het eerste deel van het jaar kwam die andere Marvel-topper uit: Daredevil. Zo hoor je series die gebaseerd zijn op comics te maken. De agentjes van S.H.I.E.L.D., mevrouw Carter en series als Arrow zijn leuk en aardig, maar dit is het echte werk. Vanaf de eerste aflevering zet de serie een duistere sfeer neer die veel indrukwekkender aanvoelt dan alles wat eerdergenoemde series hebben gedaan. Een stad wordt aan ons geïntroduceerd die verrot, corrupt en grimmig is. Je kunt je meteen voorstellen waarom onze held Matt Murdock (Charlie Cox, Boardwalk Empire) zwarte kleding aantrekt en een beetje veel ass kickt. Het is namelijk nodig. Iemand moet opstaan voor deze gemeenschap. Ondanks dat hij weet dat het een zware opgave wordt om deze verrotte straten op te ruimen.

Daredevil gaat over Matt Murdock. Matt is een jonge man die als kind blind is geraakt. Het ongeval waarbij hij zijn zicht verloor, heeft ervoor gezorgd dat zijn andere zintuigen enorm zijn versterkt. Matt ontwikkelt al snel een afkeer tegen het onrecht dat zijn stad plaagt. Hij besluit om hier tegen in opstand te komen. Matt is in zijn dagelijks leven een advocaat die door middel van de wet de stad veiliger/rechtvaardiger probeert te maken. Maar, wanneer de zon ondergaat pakt Matt het heel anders aan. Dan doet hij een masker op en laat hij zijn vuisten spreken. Wanneer Matt geconfronteerd wordt met de grote plaaggeest van de stad, dient hij alle zeilen bij te zetten om zijn stad te behoeden voor het dreigende onheil. Dit kan hij echter niet alleen. Zijn vrienden Karen Page en Franklin Nelson assisteren Matt waar mogelijk, maar ook zij weten niet wie Matt echt is en hoe ver hij gaat om de stad veiliger te maken.

Ik heb het gevoel dat de makers trouw zijn gebleven aan het materiaal. Er is duidelijk gekozen voor een donker hoofdstuk uit de reeks. Wat ik als positief heb ervaren, is dat Matt al skills heeft wanneer de serie aanvangt. Het is een man die al kan vechten en weet wat er nodig is om zijn stad te helpen. Wij zien dus geen Matt die afleveringen lang aan het trainen is. Dat kan ook interessant zijn, maar er zijn maar dertien afleveringen. Het is dus belangrijk om je tijd nuttig te besteden. De showrunner Steven S. DeKnight had makkelijk een heel seizoen kunnen uittrekken om te tonen hoe Matt alle fijne kneepjes van het vak leert. Ik denk echter dat deze manier de juiste manier is om het verhaal te vertellen. Het valt dus te prijzen dat zij niet hebben gekozen voor de meest voor de hand liggende weg.

De serie kiest er ook voor om de ‘big bad’ echt te verdiepen. Je zult er van opkijken, maar zo vanzelfsprekend is dit niet. Hoevaak is de schurk niet een eenzijdig figuur die maar één karaktereigenschap heeft: zo slecht mogelijk zijn. Wilson Fisk is in Daredevil een man van vlees en bloed. Natuurlijk is het een schurk en doet hij verschrikkelijke dingen. Dat wil echter niet zeggen dat een schurk geen idealen en doelen heeft. Een schurk zit heus niet thuis voortdurend met een mean mug en een klappertjespistool op de bank. Hun dag bestaat uit meer dan het aftuigen van low lifes. Het is vaak genuanceerder dan dit. Het is dan ook de vraag waarom zoveel films en series dit punt voortdurend over het hoofd zien.

Charlie Cox doet het ook uitstekend als de titelheld. Cox groeit gestaag in zijn rol en krijgt voldoende gelegenheid om meerdere facetten van het personage te tonen. Ben Affleck, who? Karen Page (Deborah Ann Woll, True Blood) en Franklin ‘Foggy’ Nelson (Elden Henson, Intelligence) krijgen dit seizoen ook voldoende te doen. Zij staan dicht bij Matt en fungeren regelmatig als moraal kompas. Het zijn personages die functioneel zijn en wat toevoegen. Wat ik zelf opvallend vind, is de relatie tussen Matt en zijn priester. Hun gesprekken bevatten de beste dialogen van de serie. De anekdotes van de priester en de verhalen die hij deelt zijn enorm boeiend. Ik hoop dat wij in het tweede seizoen meer van de priester te zien krijgen.

Daredevil banner Meneer Vevie

Daredevil wordt prachtig in beeld gebracht. Zo moeten actiescènes eruit zien! De tweede aflevering, Cut Man (geregisseerd door Phil Abraham), bevat een long take (de laatste gevechtsscène van de aflevering) die zo heerlijk is. Een fenomenale scène! De serie zit gewoon goed in elkaar en de creatieve keuzes kloppen. Een ander hoogtepunt is de negende aflevering, Speak of the Devil. De aflevering schakelt een aantal keer heen en weer tussen het heden en wat een tijd geleden is gebeurd. Ik heb vaak moeite met flashbacks. Ze zijn vaak overbodig en geven vaak informatie die eigenlijk al bekend is. Hier stoorde ik mij niet aan de flashbacks, omdat ik daadwerkelijk relevante informatie kreeg over de personages. Denk aan de flashbacks van de jeugd van Wilson Fisk of die van de jonge Matt. Dit zijn dertien enerverende afleveringen. De overkoepelende verhaallijn is duidelijk. Wanneer Matt dan eindelijk dat rode pak aandoet, is dat een moment dat verdiend is. Daredevil: ik kan niet wachten op het tweede seizoen.

2 Comments

  1. Riinyosa81 november 22, 2015
  2. toetje augustus 22, 2016

Geef een reactie