Aftermath – RVL6768 (Pilot)

Moeten we Aftermath nou serieus nemen of niet?

Dat is de vraag die mij na 10 minuten al in mijn gezicht sloeg. Het leek op de backhand van Rafael Nadal. Velen zullen bij het zien van Aftermath namelijk meteen hun kont met de serie willen afvegen. Dat scheelt, want dan hoef je tenminste geen toiletpapier te kopen. Voor mij is het duidelijk dat Aftermath intentioneel voor deze campy insteek gaat. Dat wilt zeggen dat het over het randje is. Dat het zo slecht, overdreven of extreem is, dat het eigenlijk wel zijn charme heeft. Zoals een film als Sharknado, zeg maar. Ik weet na het zien van deze aflevering al dat ik Aftermath door het toilet spoel.

De wereld vergaat? Shit! Heb ik net FIFA 17…

In Aftermath staat de wereld op het punt van vergaan. De Apocalypse dacht ‘ik ben wat jullie met de planeet uitspoken zat’ en besloot in actie te komen. Meteorieten, aardbevingen, tsunami’s, kwaadaardige entiteiten: alles komt op ons planeetje af. Iedereen probeert vervolgens het vege lijf te redden, waaronder ook de familie die wij volgen. Ik geef hen geen ongelijk. Wie wordt geconfronteerd met de dingen die zij meemaken, is ook meteen als Max Verstappen op een racebaan: voortdurend op zoek naar een toptijd om het rondje sneller af te leggen dan anderen.

Deze familie heeft dus haast. Niemand is meer te vertrouwen. Mensen doen raar. Tja, wat moet je doen als je van alle kanten wordt aangevallen. Ik zou denken dat je in ieder geval minder laconiek reageert als de mensen hier. Hun dochter wordt aangevallen door een soort entiteit en de moeder des huizes denkt dat het een goed idee is om de politie erbij te halen… Uhm, oké. Ik kijk nog steeds vertwijfeld. De wereld dreigt te vergaan en sommige van deze kids doen alsof het gewoon net als elke andere dag is. Nee, deze familie maakt zich om veel druk. Helaas lijkt het, in het eerste deel van de aflevering, alsof zij zich druk maken om de verkeerde dingen.

42 Minuten van mijn leven dat ik nooit meer terugkrijg

Aftermath banner Meneer VevieIk beraad mij dan ook op verdere stappen. Wie het nummer van Saul Goodman heeft: zeg dat hij Meneer a.s.a.p. mag bellen. Ik weet namelijk niet naar wat ik heb zitten kijken en waarom ik heb gekeken. Soms is mijn liefde voor series groter dan mijn verstand. Er is namelijk niks om enthousiast van te worden in Aftermath. Je zou dus denken dat de slechte CGI, het matige acteerwerk en het standaard verhaal, wat zou toevoegen. Dit moet je als kijker ook niet te serieus nemen. Aftermath is op eigen verzoek een B-serie. Maar, waar is de fun? Waar is de ‘leuke’ knipoog? Waar zijn de toffe boeven? Waarom zit ik hier, trouwens, nu te knipogen? Het zijn vragen waar ik het antwoord op schuldig moet blijven.

Deze familie raakt gescheiden van een familielid en is dus onderweg naar een safezone. Van punt A naar punt B gebeuren er dingen, maar niks maakt indruk. Er zitten ‘bezeten’ mensen achter hen aan. Zij worden geconfronteerd met de elementen. Zij maken het nodige mee en ik wou dat ik met hen mee kon voelen. Ik wou dat ik hun een hart onder de riem kon steken. Dat ik kon zeggen: ‘hoofd omhoog, het komt wel goed’. Ik kan dat niet. Ik wil dat niet. Ik ga dat dus ook niet doen. Van mij mogen jullie hun dochter houden. Van mij mogen zij de safezone bereiken. Ik ben er in ieder geval absoluut niet bij.

De trailer:

 

Geef een reactie