11.22.63 – Eerste afleveringen

We gaan terug in de tijd naar 11.22.63

Op 11.22.63, voor ons 22 November 1963, werd president John Fitzgerald Kennedy vermoord in Dallas. Het is een van de meest significante gebeurtenissen in de Amerikaanse geschiedenis. De moord had een enorme impact op het land, omdat velen dachten dat dit dé president zou zijn die eindelijk verandering teweeg zou brengen. Na de moord bleef het land met veel vragen en conspiracy theories achter. De oude meester Stephen King schreef er zelfs een gelijknamig boek over. Een boek dat nu in serie-versie te zien is op het kleine scherm. Na het zien van de eerste afleveringen denk ik dat dit weleens de beste Stephen King serie in jaren kan zijn. Maar goed, alles is beter dan toiletpapier als Under the Dome, natuurlijk.

In 11.22.63 reist Jake Epping (James Franco, 127 Hours) terug in de tijd om de moord op president John F. Kennedy te verijdelen. De diner van zijn vriend Al Templeton (Chris Cooper, Adaptation) fungeert namelijk als portaal naar het jaar 1960. Al gelooft er heilig in dat het heden er anders uit zou zien als deze aanslag verijdeld werd. Jake is eerst logischerwijs sceptisch. Ik bedoel, wat zou jij doen wanneer iemand tegen jou zegt dat je kunt tijdreizen? Ik zou je waarschijnlijk serveren met een backhand van Rafael Nadal. Hard. Een paar keer. En ik zou mijn slag helemaal afmaken. Jake gaat uiteindelijk toch overstag. Hij heeft nu drie jaar om erachter te komen hoe de vork echt in de steel zit. Om de moord daadwerkelijk te voorkomen. Dat is, als het verleden daar niet een stokje voor steekt.

11.22.63 is enorm intrigerend. Ik kan bij tijd en wijle wel een sucker zijn voor conspiracy theories. Deze theorieën dwingen je om te twijfelen aan alles waar je in gelooft. Ze dwingen je overal vraagtekens bij te plaatsen en een kritische houding aan te nemen. Is het écht niet zoals het lijkt? Is wat wij geloven op verkeerde informatie gebaseerd? 11.22.63 probeert ons te laten twijfelen aan de moord op John F. Kennedy. Heeft Lee Harvey Oswald Kennedy echt vermoord? Had hij handlangers? Deed hij het in opdracht? Is er meer aan de hand dan wij weten? Wat mij betreft had Stephen King een gouden idee te pakken toen hij besloot over dit thema een boek te schrijven. Hulu heeft er zeker goed aan gedaan om dit boek te vertalen naar het kleine scherm.

Het mooie van deze eerste afleveringen van 11.22.63 is dat de serie de mysteries en de spanning weet te creëren die dit genre nodig heeft. In een serie met dit thema moet hetgeen wat gebeurt net zo mysterieus zijn voor de protagonist als voor ons. Dat gevoel weet de serie uitstekend over te brengen. De serie creëert een sfeer die je in het verhaal trekt. Het laat je gebiologeerd naar het scherm kijken. 11.22.63 ziet er goed uit en speelt met je verbeelding. Want wat als een mens echt significante gebeurtenissen kan veranderen… Zou de wereld er dan daadwerkelijk anders uitzien? Of zou er dan simpelweg alleen een andere significante gebeurtenis voor in de plaats zijn gekomen? Het is entertainment, maar ook prikkelend. De serieliefhebber weet dat deze twee dingen beslist niet altijd samengaan. Dat is hetgeen wat ik ook altijd zoek in series. Natuurlijk moet het mij vermaken. Maar voor mij moet (vooral een ambitieuze) serie meer dan vermaak alleen zijn.

James Franco is goed gecast als Jake Epping. Velen zullen bij Franco wellicht denken aan zijn bekende komische rollen. Franco is echter een acteur die veel meer kan. Dat bewees hij al in films als 127 Hours en The Iceman. In de tweede aflevering, The Kill Floor, hoort Epping een verhaal aan van een oorlogsveteraan en de blik op Franco’s gezicht op dat moment is een staaltje puik acteerwerk. Franco zet een gelaagde performance neer en geeft 11.22.63 zeker wat extra’s. Josh Duhamel is eveneens sterk bezig in de tweede aflevering als een gewelddadige vader met losse handjes. Er gaat heel veel dreiging uit van zijn personage en Duhamel verraste mij zeker met zijn performance. Oscarwinnaar Chris Cooper is ook goed op dreef als Al Templeton, de man die voor James het balletje aan het rollen krijgt.

Het is interessant dat het verhaal het Jake niet makkelijk maakt. Al snel wordt duidelijk dat het verleden zichzelf niet makkelijk laat veranderen. Het veranderen van het verleden is niet zonder prijs. Dat maakt het gegeven voor mij nog boeiender. In de woorden van Al Templeton: “There are times that you feel it push back, you know” en “if you do something that really fucks with the past, the past fuck with you”. Wat ook interessant is, is dat Jake wellicht een ander leven kan opbouwen in het verleden. De eerste aflevering, The Rabbit Hole, maakt namelijk duidelijk dat het Jake niet makkelijk afgaat in het heden. Nu kan Jake niet alleen een belangrijke historische gebeurtenis veranderen, maar ook een ander leven beginnen in een ander tijdperk.

De tweede aflevering is min of meer een hele interessante stand-alone aflevering. Dan probeert Jake een gebeurtenis te veranderen die niets te maken heeft met de moord op Kennedy. Het kan dus nog echt wel, een boeiende episodische aflevering. Wat er in deze aflevering centraal staat is niet opmerkelijk, maar de aflevering wordt gedragen door goed spel van Franco en Duhamel. Daarnaast zijn er meerdere interessante scènes die je bij de les houden (zoals Jake’s gesprek met een oorlogsveteraan).

11.22.63 Banner 2 Meneer Vevie

Ik hoop (ik ben echt aan het duimen) dat de serie zichzelf niet halverwege verliest. Don’t. Fuck. This. Up. Please!! Menig Stephen King film of serie is hier al aan ten onder gegaan. De man komt vaak op de proppen met boeiende verhalen, maar verliest zich zelf ook vaak op een bepaald punt in het verhaal. Daarbij ben ik ook niet altijd te spreken geweest over het werk van King dat een seriële adaptatie kreeg. Of dat nou lag aan het bronmateriaal of de makers die urineerden over zijn werk. Ik heb bijvoorbeeld nog steeds een enorm vieze nasmaak van Under the Dome, wat mij betreft een van de slechtste series van dit decennium. Ik begin spontaan te janken als ik terugdenk aan deze traumatische gebeurtenis. Maar, terug naar 11.22.63. Er is in ieder geval veel om naar uit te kijken. Deze miniserie telt ook maar acht afleveringen en is dus geen hele grote investering. Wat Meneer betreft mag een ieder zo snel mogelijk terug reizen naar 11.22.63. Ik wacht alvast in Dallas!

De trailer:

 

 

2 Comments

  1. Dirk februari 27, 2016
    • Meneer Vevie februari 27, 2016

Geef een reactie