The House of the Devil (2009) [Recensie]

Het is geen pretje in The House of the Devil

In geldnood neemt studente Samantha een bijbaan aan als babysitter. Dit komt haar (hoe kan het ook anders) duur te staan.

Welcome home

The House Of The Devil is gesitueerd in de jaren 80. De 80’s babies zullen genieten van alle attributen uit die tijd. De kapsels komen langs, de kleding, de schoenen, de dansjes, de auto’s en, wie vergeet hem nog, een jumbo-sized walkman. De regisseur zet een goede sfeer neer. Het beeld is een beetje groezelig en dat draagt bij aan de 80’s vibe. So far so good, dus. Oke, er komen een aantal cliché’s voorbij, maar heel storend is dat niet.

De rest stelt ook niet teleur. Er zit een continu dreigende en onheilspellende sfeer in de film. Niet zozeer in de kwantiteit van gebeurtenissen, maar meer in de sfeer die geschetst wordt. Samantha is ‘alleen’ in het huis en wanneer ze op onderzoek uit gaat zie je in wat voor situatie ze beland is. Als kijker krijg je in die scènes het gevoel dat onheil op de loer ligt. Vooral als Samantha voor een immens raam staat en de camera dan uitzoomt, waardoor het lijkt of ze in de gaten gehouden wordt. Ti West dient als schrijver en regisseur en dat legt hem geen windeieren. Er zitten een aantal goede schrikmomenten verwerkt in de film en hij maakt goed gebruik van audiovisuele hulpmiddelen. Alles wordt heel subtiel gebracht, met oog voor detail. Geen overkill aan gore, maar eerder een goed opgebouwd en opgevoerd tempo. Het is een mooi geschoten geheel geworden. De film is low-budget, maar zo voelt het niet aan.

Daarom is de finale wat teleurstellend. Die doet een beetje afbreuk aan de toon die daarvoor neergezet werd. Jammer, maar niet desastreus. The House of the Devil heeft in de momenten daarvoor namelijk genoeg indruk gemaakt om de finale te kunnen compenseren.


De trailer:

Geef een reactie