Love Jones (1997) [Recensie]

Ik heb een Love Jones voor je, baby

Nina Mosley (Nia Long) komt net uit een lange relatie en heeft zich voorgenomen om het rustiger aan te doen. Dan ontmoet ze Darius Lovehall (Larenz Tate) in een nachtclub. Na hun kennismaking draagt hij een gedicht aan haar op en dat trekt haar aandacht. Hun romance begint en dat gaat in Love Jones gepaard met de nodige ups and downs.

Nostalgie

Love Jones is één van de films die ik écht waardeer uit de jaren 90. Het is een film waar de Afro-Amerikaanse middenklasse wordt belicht. Als we het hebben over Afro-Amerikaanse films (black movies), maakte ik destijds meer kennis met de films die het hadden over de situatie in de achterstandswijken van de grote steden in Amerika. Denk aan Menace to SocietySouth CentralBoys in the Hood. Je zou dan snel kunnen denken dat er alleen films worden gemaakt over ‘the hood’. Voor iemand die net geïntroduceerd werd aan dit soort films, was Love Jones (maar ook Love and Basketball) een eye-opener. De boodschap is namelijk veel positiever, hoopvoller en herkenbaarder. Het gaat dan specifiek om liefde, relaties en succes in de zwarte gemeenschap. Het gaf je iets anders om aan vast te houden. Andere rolmodellen waar je tegen kon opkijken.

Het script behandelt de relatie tussen Darius en Nina, de obstakels die zij op hun pad krijgen en die zij moeten overwinnen. Darius is bezig met zijn eerste boek, Nina is een fotografe. Ze bevinden zich in dezelfde kringen. ‘Het gedicht’ is, uiteraard, de meest memorabele scène van de film. Een scène die velen ook zullen noemen als hoogtepunt. Love Jones is echter meer. Dit is een belangrijke film in het genre door het beeld dat de film schetst. Het beeld van Afro-Amerikanen met drive, ambitie, dromen en liefdevolle relaties. Er is namelijk meer dan de armoede, het geweld en de agressie waar je vaak mee geconfronteerd wordt in hardere films. Don’t get me wrong: eerder genoemde films zijn goede films, maar ze kunnen het beeld wat men heeft van/over de zwarte gemeenschap (en wij hebben over onszelf) wel enigszins verkleuren. Het hoeft niet altijd te gaan over ‘the struggle’. Er zijn namelijk ook verhalen te vertellen over Jan Modaal in onze gemeenschap. Het is belangrijk om ook dat soort verhalen en mensen te tonen.

Een klassieker

Sommige wendingen zijn een beetje toevallig en zijn qua storytelling alleen bedoelt om extra obstakels op te gooien voor de hoofdrolspelers. Gelukkig worden deze ingrepen nergens echt storend. Love Jones is een film die gedragen wordt door de chemie tussen Larenz Tate en Nia Long. Het klikt. Het werkt. Ik vind het een goed voorbeeld van een relatie die ook in de realiteit zou kunnen ontstaan. Het beeld van de vriendschappen die Love Jones toont, heb ik ook in mijn hart gesloten. Wanneer de finishlijn bereikt is, is het duidelijk dat Love Jones een sterke film is met een positieve boodschap. Als we het hebben over black movies, dan is dit toch wel een klassieker in het genre.


De trailer:

Geef een reactie