Grave Encounters (2011) [Recensie]

Grave Encounters weet een beklemmende sfeer neer te zetten

Nadat ik gisteren bij mij thuis een onverklaarbare entiteit de moonwalk zag doen, besloot ik weer in mijn kluis te duiken. Ik kan iemand die voortdurend funky dansjes doet in mijn woonkamer namelijk niet ongestoord zijn gang laten gaan. Ik was eigenlijk op zoek naar wijwater, wierook en een Ouija-Bord, maar ik kwam mijn recensie van de film Grave Encounters tegen. Een film uit 2011 die mij destijds een aantal keer een verschrikt gezicht opleverde.

In Grave Encounters besluit het team van het programma Grave Encounters voor hun nieuwe aflevering 8 uur in een gesticht te verblijven. Wat op hun camera’s wordt terug gevonden, geeft weer wat er is voorgevallen tijdens hun verblijf. Het team is fake, althans de vorige afleveringen van hun programma waren allemaal verzinsels. Zij hebben alles zelf vakkundig in elkaar geknutseld. Voor hun nieuwe aflevering zijn zij dit weer van plan. Ze huren een fake ‘psychic’ in en spelen zelf met de omstandigheden. Totdat er, natuurlijk, echt dingen gebeuren. Moet je maar niet op zoek gaan naar dingen die je niet wilt vinden.

Grave Encounters is de zoveelste film die gebruik maakt van handcamera’s. Er zijn op dit moment zoveel van gemaakt, dat deze films niet echt meer weten te verrassen. Toch bewijzen films als Chronicle en Project-X, dat het effect nog werkt als het goed wordt uitgevoerd. Bij Grave Encounters is dit het geval. Er wordt een beklemmende en claustrofobische sfeer neer gezet. Het beeld is bewust wat grauwig, waarschijnlijk om het effect te verhogen. De film bevat ook een aantal goede schrikmomenten. Ik zou zelf een handstand en koprol van angst doen. Maar goed, ik zou ook niet vrijwillig in een verlaten gesticht bivakkeren. Kijk eens naar de poster van deze film! Ik heb wel wat beters te doen. De personages zijn hier gelukkig wat koppiger. Grave Encounters weet vervolgens de angst en wanhoop die het team opeens ervaart goed over te brengen.

Er zijn zeker dingen op de film aan te merken. Wanneer er onheil plaats vindt, doet het team juist alles wat je niet moet doen. Dat is vaak kenmerkend voor horror, maar maak het niet té bont. De gedragingen van bepaalde personages zijn op zijn zachts gezegd opmerkelijk te noemen. Kijk dus niet verbaasd op wanneer je ogen regelmatig oncontroleerbaar rollen. Het is niet logisch dat het team zich in meerdere situaties opsplitst, terwijl zij doodsangsten uitstaan. Je kunt beter gezamenlijk stoer doen, dan alleen de held spelen. Dit is geen Die Hard. Door dit gedrag die je alleen maar hard. Het hoofdpersonage, Preston, is ook niet bepaald sympathiek. Wanneer jij je meer bekommert om de show dan je collega’s, dan ben je niet bepaald collegiaal. Zet deze collega op de zwarte lijst. Preston wekt dus irritatie op. Net als hoofdluis. Of jeuk. Of iets anders wat je op een hinderlijke manier dwars zit. Net als zijn vervelende cameraman, die meer scheldwoorden produceert dan productief geluid.

Nee, bij Grave Encounters blijf je hangen om de beklemmende sfeer. Niet om de onverklaarbare capriolen die men uitspookt.

De trailer:

Geef een reactie