Deadpool (2016) [Recensie]

Deadpool is niet je gebruikelijke superheld

Guys, ik geef het eerlijk toe: ik ben best wel superhelden moe! Leuk dat dat rijmt, trouwens. Deadpool was daarom niet een film waar ik echt benieuwd naar was. Er komt een eindeloze stroom uit aan films en series met mannen en vrouwen in strakke pakjes (de één strakker dan de andere). De verhaallijnen zijn grotendeels hetzelfde en het eindresultaat is dat vaak ook. Daredevil en Jessica Jones zijn wat dat betreft een welkome toevoeging, omdat dezelfde thema’s volwassener en menselijker worden belicht. Maar over het algemeen komt het op hetzelfde neer. Hoe interessant kun je de zoveelste vernietiging van een stad maken? Hoe interessant blijft het te kijken naar de zoveelste opperboef die schijnbaar almachtig is, maar toch aan het eind van de film op een vrij cliché wijze wordt verslagen? Op een gegeven moment wordt het een ‘been there, done that’ verhaal, waar alles op elkaar lijkt en je grotendeels de film/series kunt uitspellen.

En dan komt een film als Deadpool voorbij, die mij toch weer een beetje hoop geeft voor dit genre. Niet omdat het verhaal zo origineel is… Dat is het namelijk niet. Niet omdat het eindresultaat en de weg ernaar toe zo spannend is… Dat is het namelijk niet. Nee… omdat Deadpool gewoon een héle leuke film is, die het zitten in een bioscoopstoel zo een aangename ervaring maakt. Films als Deadpool zijn dé reden waarom je zelfs in de winterkou je deur uitgaat om een film te bezoeken. Het is vermaak met een hoofdletter V.

De film gaat over Wade Wilson (Ryan Reynolds, Buried). Een eigenwijze en grofgebekte man die voorheen lid was van de Special Forces. Meneer is nu een huurling en hij draait je nek om als je hulpeloze vrouwen lastig valt. Wade’s leven neemt een aangename wending wanneer hij de beeldschone Vanessa (Morena Baccarin, Homeland) ontmoet. Nu is het natuurlijk aangenaam vertoeven met een vrouw als Vanessa aan je zijde (of het nou de linker of rechter is). Dan slaat het film-noodlot toe: Wade heeft kanker. Het type kanker waar zelfs een badass als Wade niet tegen op kan. Wanneer Wade wordt gepolst door een recruiter (niet van Manpower) die aangeeft Wade te kunnen genezen, is hij eerst nog sceptisch. Maar goed, een vrouw als Vanessa wil je absoluut niet kwijtraken. Wade ondergaat vervolgens een reeks experimenten die desastreuze gevolgen hebben. Wade zweert na de experimenten wraak te nemen op Ajax (Ed Skrein, Transporter). Vanaf dan kruipt hij in het strakke rode pakje en noemt hij zichzelf Deadpool.

Deadpool is een film die leuk speelt met de clichés en conventies van het genre. De openingssequentie maakt al goed duidelijk wat voor film dit is. Het is dan al goed mogelijk dat je met een grote glimlach op het gezicht zit te kijken. Ik ontblootte mijn tanden regelmatig als een hyena. De film knipoogt naar zichzelf en naar ons, de kijker. Het weet dat het hele genre eigenlijk absurd en afgezaagd is. Onze titelheld vuurt soms zelfs monologen op ons af, waarin hij ons dat zeer duidelijk maakt. Deadpool is zelfbewust. Voor mij werkte dat uitstekend en het gaf mij de frisse uitvoering die ik zocht in het genre. Sommigen zullen het afdoen als ‘té cool’ of ‘té hip’, maar is daar bij voorbaat wat mis mee? De positieve ontvangst van deze film is wat mij betreft ook te danken aan de keuzes die de film (en regisseur Tim Miller) maakt. Deadpool had de zoveelste standaard toevoeging aan het genre kunnen zijn, maar dat wordt het nergens.

Ryan Reynolds is lekker bezig als de titelheld. Op basis van films als Van Wilder weet ik dat Reynolds in staat is om dit type man kundig te kunnen spelen. Reynolds is een charismatische acteur. Het is ook een goede acteur, die zeker meer te bieden heeft dan een aangenaam uiterlijk. De laatste filmkeuzes van Reynolds pakten helaas niet altijd goed uit, dus het is fijn om de man weer eens in een film te zien waar hij zichtbaar lol heeft. Dat merk je als kijker. De chemie met Baccarin is daarnaast absoluut niet vervelend om naar te kijken. Ed Skrein is ook lekker bezig als Ajax. Ajax is een imposante verschijning en een geduchte tegenstander voor de man in het rood. T.J. Miller is eveneens leuk bezig, maar zijn rol doet mij een beetje veel denken aan zijn rol in Silicon Valley.

Wat mij betreft slaat Marvel een interessante weg in met Deadpool. Het is duidelijk een tikkeltje rauwer en groffer dan de overige films (de fuckers en motherfuckers vliegen je om de oren). Marvel lijkt echter voorlopig niet mis te kunnen gaan met de films die zij uitbrengen. Het bedrijf heeft zoveel personages die zij naar het beeldscherm kunnen slingeren, dat er in principe een eindeloze stroom aan films kan uitkomen. Het bedrijf ervaart nu dat er ook een groot publiek is voor een superheld die wat meer in het grijze morele spectrum valt.

Met Deadpool is waarschijnlijk de zoveelste Marvel-franchise geboren. Een franchise waar ik in dit geval wel oren naar heb. Wade Wilson is een man zoals ik ze graag zie. Hij is aanwezig op het scherm en niet op zijn mondje gevallen. De vraag is wel of de onvermijdelijke sequel even fris blijkt als deze film. Wordt het trucje dan niet repetitief? Dat is goed mogelijk, maar dat zijn gelukkig zorgen voor later. Op dit moment is Deadpool wat mij betreft een absolute aanrader en de beste superheldenfilm die ik in lange tijd heb gezien. Meneer Vevie zegt tot de volgende keer, Meneer Wilson!

De trailer:

10 Comments

  1. Nostra februari 13, 2016
  2. Alexanderleveld februari 14, 2016
    • Meneer Vevie februari 14, 2016
      • DeeWee maart 7, 2016
  3. Gwen februari 17, 2016
    • Meneer Vevie februari 18, 2016
  4. Riinyosa81 maart 6, 2016

Geef een reactie