1922 (2017) [Recensie]

The struggle was real in het jaar 1922

In 1922, gebaseerd op het gelijknamige boek van Stephen King, gaat het rancher Wilfred James (Thomas Jane, The Mist) niet voor de wind. Hij is getrouwd, maar kan zijn vrouw niet luchten. Als je in zijn ogen kijkt, lijkt het of hij zijn vrouw op elk moment een dreun kan verkopen. Dat wordt versterkt wanneer zijn vrouw, Arlette (Molly Parker, Goliath), aangeeft hun ranch te willen verkopen. Dat zint Wilfred allerminst. Je zou de man moeten ontvoeren wil je hem daar weg krijgen. Dan gaat er een belletje rinkelen: wat als hij zijn vrouw… vermoord… 😱. Zijn zoon Henry (Dylan Schmid) heeft ook het nodige te verliezen wanneer zijn moeder vertrekt, dus wellicht vindt hij zijn mams doden een goed idee. Laten we het erop houden dat het leven van Wilfred en Henry er niet gelukkiger op wordt.

Gij zult niet doden

‘Gij zult niet doden’. Dat is één van de tien geboden. Moord is een eeuwige zonde. Een dusdanig ernstig vergrijp dat alleen maar opgevolgd kan worden door een tuimeling in de hel. Een langdurig verblijf in de lounge van Lucifer. We weten dus allemaal wat Wilfred en Henry te wachten staat wanneer zij hun vingers hieraan branden. Dit is een erg donkere film waar geen sprankeltje licht doorschijnt. In het woordenboek zou 1922 naast het woord misère staan. Als iemand een reminder nodig heeft dat hij zijn fikkies thuis moet houden, dan kan hij deze film opzetten.

Het is interessant om te zien dat toegeven aan onze ergste impulsen tot niks goeds kan leiden. Acties hebben consequenties. Verwacht hier geen jumpscares en andere creepy trucjes die het horrorgenre kenmerken. De horror zit ‘em hier in wat het handelen van de James mannen uiteindelijk voor henzelf teweeg brengt. Ik moest even wennen aan het accent van Thomas Jane, maar het werkt wel. Hij is geloofbaar als man die eerder getrouwd is met een stuk land dan met zijn vrouw. Hij houdt de term ‘tot de dood ons scheidt’ dus min of meer in ere.

Oncomfortabel = 1922

Wat er zich hier op het scherm afspeelt is oncomfortabel. De film bewijst dat het werk van Stephen King nog steeds een goudmijn is, als de productie degelijk wordt uitgevoerd. Het toont ook dat er niet veel poespas nodig is om een boeiende film neer te zetten. Het is een simpele, effectieve vertelling met een deprimerende achtergrond. De donkere kant van de mens wordt belicht en thema’s als schuld en spijt klinken goed door. Er wordt naast Jane ook goed geacteerd door Molly Parker en Dylan Schmid. Al deze ingrediënten maken deze ‘kleine’ film de moeite waard en geen straf om in het zoekbalkje van Netflix (check) in te voeren.


Heb je 1922 gezien? Dan heb ik spoilers en overige opmerkingen in de aanbieding op de volgende pagina!

De trailer:

Geef een reactie